Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

ΒΕΡΜΕΕΡ (VERMEER)!!!

Άποψη απο το Ντελφτ, ζωγραφισμένο απο τον Βέρμεερ

Ο Γιοχάνες Βέρμεερ  γεννήθηκε  το 1632  στο Ντελφτ (Delft)  της Ολλανδίας. Ήταν μια περιτοιχισμένη πόλη με πολλά κανάλια και οχυρώματα,  των 25.000-30.000 κατοίκων! Μια πόλη γεμάτη ζωή!! Κυριαρχούσε το εμπόριο, η ζυθοποιία και οι βιοτεχνίες ρούχων, υφασμάτων και κεραμικών. Αυτή ήταν και η βάση της οικονομίας τους. Με άλλα λόγια, ήταν άλλο ένα διεθνές εμπορικό κέντρο όπου η αστική τάξη αρέσκονταν  να αγοράζει έργα τέχνης. Το Ντελφτ ήταν επίσης μια πόλη σύμβολο της εθνικής τους ανεξαρτησίας καθώς εκεί είχε την έδρα του ο ήρωας τους ενάντια στην ισπανική κυριαρχία, ο Γουλιέλμος ο σιωπηλός. Ταξιδιώτες από όλη την Ολλανδία  έρχονταν  να επισκεφτούν  τον  τάφο του Γουλιέλμου και  τα  πανδοχεία   του Ντελφτ ήταν πάντα γεμάτα.



Το κορίτσι με το σκουλαρίκι- Βέρμεερ
Ο πατέρας του Βέρμεερ, ο Ρέινιρ Γιαντζουν Βοξ (Reynier Janz Vox) ,ασχολιόταν με την υφαντική μέχρι το 1630 όπου νοίκιασε ένα πανδοχείο για να το δουλέψει ο ίδιος. Το ονόμασε  «Ιπτάμενη αλεπού». Η λέξη αλεπού στα ολλανδικά λέγεται vox, όπως το επίθετο του  πατέρας του Βέρμεερ. Το πανδοχείο πήγε πολύ καλά. Στον κεντρικό του χώρο γινόταν και δημοπρασίες έργων τέχνης (όπως συνηθιζόταν σε τέτοιους χώρους) και ο Ρέινιρ έγινε μέλος της Συντεχνίας  του Αγίου Λουκά, σαν έμπορος τέχνης.
O John Michael Montias, για  να γράψει τη βιογραφία του Βέρμεερ, συγκέντρωσε πληροφορίες για αυτόν κυρίως μέσα από δημόσια έγγραφα του ίδιου και της οικογένειας του και είδε πως ο παππούς του ήταν παραχαράκτης που είχε καταδικαστεί και η γιαγιά του έφτιαχνε παράνομες λοταρίες.
Το 1641, όταν ο Βέρμεερ ήταν 9 χρονών, (είχε και μια μεγαλύτερη αδελφή) ο πατέρας του αγοράζει στο κέντρο του Ντελφτ ένα σπίτι και ένα πανδοχείο ονόματι «Mechelen». Αυτές οι αγορές κόστισαν το τεράστιο ποσόν των 2.500 φιορινιών. Οι αγορές έγιναν στο επίθετο Βέρμεερ γιατί εντωμεταξύ ο πατέρας του είχε αλλάξει επίθετο. Σε ένα τυπικό πανδοχείο της εποχής οι παραβρισκόμενοι έπιναν πολύ  και  έπαιζαν χαρτιά. Παρόλα αυτά, ο πατέρας του Βέρμεερ συνέχιζε να γεμίζει το πανδοχείο του με έργα τέχνης για να τα πουλήσει στην αστική τάξη. Οι πωλήσεις πήγαιναν πολύ καλά και η συλλογή συνεχώς ανανεωνόταν. Τα περισσότερα έργα ήταν ιταλικής επιρροής. Ο μικρός Βέρμεερ μεγάλωσε σε αυτό το περιβάλλον. Με ζωγράφους και πίνακες.  Αυτούς τους πίνακες  είχε ως οπτικά ερεθίσματα. Ποιοι ήταν όμως, δεν ξέρουμε ακριβώς.

έργο του Aelbert Cuyp 

Ξέρουμε ότι εκείνη την εποχή ο Ρέμπραντ είχε γίνει ήδη γνωστός. Παράλληλα ο Van Dyck πεθαίνει και την σκυτάλη την παίρνει ο μαθητής του ο Rubens. Ο Diego Velasquez θεωρείται από το 1644 ο μεγαλύτερος μπαρόκ ζωγράφος της Ισπανίας και θεωρείται ο τρίτος μεγαλύτερος ζωγράφος της. Οι άλλοι ήταν ο Γκόγια ( για τη βιογραφία του πατήστε ΕΔΩ)  και ο Ελ Γρέκο  ( για τη βιογραφία του πατήστε ΕΔΩ).  Και στην Ολλανδία κυκλοφορούσαν αντίγραφα των έργων τους. Άλλοι ζωγράφοι της εποχής ήταν ο Aelbert Cuyp που ζωγράφιζε τοπία με ζεστό φως, μυθολογικά θέματα και υποβλητικές εικόνες.

Άλλος ήταν  ο Murilo με τα θρησκευτικά του θέματα που τόνιζαν την γαλήνη, την ειρήνη και την πνευματική χαρά. Ο ζωγράφος Paulus Potter έζησε αρκετά χρόνια στο Ντελφτ και ξεχώρισε σαν «ο πορτρετίστας των ζώων» και η γραφή του στα ζώα καθόρισε όλη  την ευρωπαϊκή τέχνη. Άλλος ένας ξεχωριστός ζωγράφος ήταν ο Γκρέραντ Τέρ Μπορχ. Κορυφαίος προσωπογράφος, όπου στα θέματα του αναδείκνυε την ομορφιά της καθημερινότητας μέσα από πλούσια συναισθήματα. Έχει αξία να δούμε κάποια έργα του για να δούμε πως επηρέασαν τον Βέρμεερ αλλά και να τα συγκρίνουμε με τους κορυφαίους έλληνες ζωγράφους: Ιακωβίδη (δείτε ΕΔΩ), Λύτρα (δείτε ΕΔΩ) και Γύζη!
  
Ο Ευαγγελισμός της Θεότόκου, Murilo
Paulus Potter





















Κάρερ Φαμπρίτιους
Εκείνη την εποχή στο Ντελφτ, δεν είχαν ζήτηση τα θρησκευτικά θέματα στη ζωγραφική λόγω απαγόρευσης τους από τον καλβινισμό. Οι ζωγράφοι απευθύνονταν μόνο στους εύπορους αστούς και όχι στην εκκλησία, και έτσι κυριαρχούσε η προσωπογραφία, η καθημερινή ζωή της μεσαίας κυρίως τάξης ώστε να δείξουν την ευμάρεια της καθημερινότητας τους και οι νεκρές φύσεις. Αυτά τα θέματα ήταν μέρος της ολλανδικής παράδοσης και αυτά ακολούθησε και ο Βέρμεερ. Οι διαστάσεις των έργων τους δεν ήταν μεγάλες. Αντιθέτως υπήρχαν και πολύ μικρά έργα.  Οι ζωγράφοι στο Ντελφτ μελετούσαν συστηματικά την προοπτική στην τέχνη τους για να φθάσουν στην απόλυτη οπτική ψευδαίσθηση από την ανάγκη τους να απεικονίσουν την αλήθεια, και ήταν όλοι τους επηρεασμένοι από το Μπαρόκ και τους ζωγράφους της Αναγέννησης της Ιταλίας. (Βλέπε Μικελάντζελο, Τιτσιάνο, Ντα Βίντσι, Ραφαήλ). Κυρίαρχο για αυτούς ήταν επίσης η μελέτη του φωτός και του χρώματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ζωγράφου της εποχής ήταν ο καλύτερος μαθητής του Ρέμπραντ (για τη βιογραφία του Ρέμπραντ πατήστε ΕΔΩ), ονόματι Κάρερ Φαμπρίτσιους (1622-1854) που είχε μετακομίσει στο Ντελφτ στις αρχές  του 1640. Ήταν ένας ζωγράφος που ζωγράφιζε κυρίως λουλούδια. Ήταν μορφωμένος και από τους πιο πολυταξιδεμένους.
Ο πατέρας του Βέρμεερ  που  πουλούσε  πίνακες  και  είχε  επαφή  με  τον καλλιτεχνικό  κόσμο, τον προέτρεψε να γίνει ζωγράφος.  Αυτός  πιθανόν   να  είχε  διαβάζει τα βιβλία του Cesar Ripas "Η τέχνη της ζωγραφικής" και το «Η αλληγορία της πίστης». Και τα δυο βιβλία έχουν την σημασία τους για το έργο του Βέρμεερ. Λέγεται πως,  από το 1645  ο Κάρελ   Φαμπρίτσιους καθοδηγούσε ζωγραφικά τον μικρό Βέρμεερ. Δεν είναι όμως σίγουρο. Ίσως να ήταν και ο Van Loo από το Άμστερνταμ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι για 6 χρόνια είχε καθοδήγηση από έναν ζωγράφο.
«Η Άρτεμης και οι συντρόφισσες της» Βέρμεερ

Ένα από τα πρώτα του έργα ήταν το «Η Άρτεμης και οι συντρόφισσες της». Μυθολογικό θέμα. Είναι χαρακτηριστικό το απαλό φώς στη σκηνή που θυμίζει έντονα χρωματικά έργα του Τιτσιάνο (Για βιογραφία Τιτσιάνο πατήστε εδώ).
Το 1652 ο πατέρας του Βέρμεερ παθαίνει. Ο Βέρμεερ  ήταν 20 χρονών. Αποφασίζει να γίνει ζωγράφος. Ένα επάγγελμα που ήταν πάρα πολύ δύσκολο για να ζήσει από αυτό αν ήθελε να κάνει και οικογένεια. Και ο Βέρμεερ αποφασίζει να παντρευτεί. Ερωτεύεται την κατά ενός έτους μεγαλύτερη του Καταρίνα. Η μάνα της η Μαρία Θίνς ήταν χωρισμένη εδώ και 10 χρόνια και ήταν σχεδόν 60 χρονών. Ο χαρακτήρας της ήταν από τους πιο αυταρχικούς. Αυτόν τον γάμο δεν τον ενέκρινε και δεν  υπέγραφε για να γίνει.  Ο Βέρμεερ έστειλε στο σπίτι της 2 ανθρώπους με κύρος να της μιλήσουν και να την μεταπείσουν. Ήταν ο πλοίαρχος Μέλινγκ και ο ζωγράφος  Λεονάρντ Μπράμερ. Δεν τα κατάφεραν. Τελικά όμως παντρεύτηκαν στις 20 Απριλίου του 1653 χωρίς την συγκατάθεση της πεθεράς του. Ο Μπράμερ ήταν ο μάρτυρας στον γάμο.

Ο Χριστός στο σπίτι της Μάρθας και της Μαίρης,
Βέρμεερ.  Ίσως ενα απο τα πρώτα του έργα 

Την ίδια χρονιά, στις 29 Δεκεμβρίου, ο Βέρμεερ γίνεται μέλος της Συντεχνίας  του Αγ. Λουκά στο Ντέλφτ  για  να θεωρείται ζωγράφος και να πουλάει  τα έργα του. Ο Άγιος Λουκάς θεωρήθηκε ο προστάτης των ζωγράφων γιατί ήταν αυτός που ζωγράφισε πρώτος την Παναγία. Εγγράφηκε λοιπόν στη συντεχνία ως «μέγας δάσκαλος της ζωγραφικής». Με αυτόν τον τίτλο υπέγραφε αργότερα και σε νομικά έγγραφα. Μάλιστα, το 1662 και το 1670 κατείχε την θέση του συνδίκου στην συντεχνία, με διετή θητεία.
Οι συντεχνίες έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στην Ολλανδία. Είχαν πολλές λειτουργίες. Πρώτα από όλα, εκπαίδευαν τα μέλη τους. Έπειτα, λειτουργούσαν και ως προφυλακτική ασπίδα, ως φραγμός για την εκμετάλλευση των μελών τους και συγκρατούσαν τις τιμές όπου  χρειαζόταν  για  να προστατεύονται από την ασυδοσία της υπεραξίας των  έργων  του ενός  έναντι  των  έργων  του άλλου μέλους.  Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής των συντεχνιών ήταν να είναι όλοι, λίγο πολύ, ίσοι. Δεν γινόταν ο ένας να  είναι  πάμπλουτος και ο άλλος να αφήνεται αν πεθαίνει στην φτώχεια  κάτι  που  γίνεται  κατά  κόρον  σήμερα.  (Να  ένα  καλό  παράδειγμα  διευθέτησης  της  τέχνης  που  πρέπει  να  λάβει  υπόψιν  του  το  υπουργείο  πολιτισμού.  Να  βάλει πχ.  στο  επιμελητήριο  να  ορίζει  τις  τιμές  όλων  των  έργων  βάση  των  αποδείξεων  της  εφορίας).   Τέλος, οι συντεχνίες είχαν καθοριστικό ρόλο για όσους δεν μπορούσαν να επιβιώσουν οικονομικά. Βοηθούσαν τις χήρες και τα ορφανά με τα ταμεία αλληλεγγύης τους.
Αγία Μπάρμπαρα, Βέρνεερ



Ο Βέρμεερ, το πιθανότερο ήταν καλβινιστής στο θρήσκευμα. Η Καταρίνα και η μάνα της πίστευαν στον ρωμαιοκαθολικισμό  και έμεναν στην ανάλογη συνοικία της μειονότητας. Ο Βέρμεερ μετά τον γάμο του, μετακομίζει και αυτός εκεί. Για να κατευνάσει την πεθερά του, το πιθανότερο είναι να προσχώρησε  στον  Ρωμαιοκαθολικισμό!  Αυτό  φαίνεται  και  από  το ότι  το 1655 ο Βέρμεερ ζωγράφισε μια αγία, την Αγία Μπάρμπαρα,  ενώ η αρχική  του  πίστη, είχε καταργήσει την λατρεία των αγίων  που  είχε  ο καθολικισμός.










Η προαγωγός, Βέρνεερ






Ο Βέρμεερ ζωγράφιζε κάθε χρόνο σχεδόν 2 έργα.
Το 1656 ζωγραφίζει το «Η προαγωγός». Πολλά έργα τότε στη Β. Ευρώπη συμπεριλάμβαναν στα θέματα  τους την πορνεία. Είναι ένα μεγάλων διαστάσεων έργο: 1,43 Χ 1,30.









«Κορίτσι με ποτήρι κρασιού» Βέρμεερ

Το  «Κορίτσι με ποτήρι κρασιού» είναι ένα έργο του Βέρμεερ που εικάζεται σαν το πρώτο του από αυτά  που  εικονίζονται  στο εσωτερικό  του σπιτιού του. Δείχνει ένα κορίτσι που έχει ήδη  μεθύσει από τα λόγια του κυρίου που της προσφέρει  το κρασί.
Από εδώ και πέρα, αυτό που θα χαρακτηρίζει τον  Βέρμεερ  είναι  τα  έργα  του  να  εικονίζονται στον  εσωτερικό  χώρο  του  σπιτιού  του  στην ηρεμία της καθημερινής ζωής αλλά με συναισθήματα που μιλάνε  αν και τα πρόσωπα σιωπούν. Ο Βέρμεερ θα ζωγραφίσει περισσότερο γυναίκες  που είχε την ικανότητα να μπαίνει στην ψυχολογία τους. Ίσως επειδή ήταν πάντα  περιστοιχισμένος από γυναίκες. Η μάνα του, οι αδελφές του, η γυναίκα του, οι κόρες του. Όλες τις γυναίκες στα έργα του τις ζωγραφίζει με σεβασμό, τρυφερότητα, με ευαισθησία. «Η κυρία που γράφει γράμμα με την υπηρέτρια της»-1670,"Η δανδελού», «Ερωτικό γράμμα» -1669, «Γυναίκα με κανάτα και νερό»- 1664, «Κυρία που γράφει γράμμα»-1665, «Κορίτσι που διέκοψαν ενώ έπαιζε μουσική»-1660 (έργο που δείχνει τον άντρα να ενδιαφέρεται για την κοπέλα αλλά η κοπέλα ενδιαφέρεται περισσότερο για τον θεατή  του ζωγραφικού  έργου), «Κορίτσι που αποκοιμήθηκε»-1657, «Κορίτσι με κόκκινο καπέλο»-1665,  «Το κορίτσι με το Μαργαριταρένιο σκουλαρίκι»- 1665
Κορίτσι που διέκοψαν ενώ έπαιζε μουσική, Βέρμεερ
Η δανδελού, Βέρμεερ

Νέα που γράφει γράμμα, Βέρνεερ

Βέρνεερ, Ποτήρι με κρασί (πολιτοφύλακας)




















Γυναίκα με κανάτα, Βέρμεερ 
Γυναίκα με μαργαριτάρια, Βέρμεερ




















"Κυρία που γράφει γράμμα", Βέρμεερ
Κυρία με την υπηρέτρια της που
κρατά ενα γράμμα, Βέρμεερ





















Γυναίκα στα μπλε που διαβάζει γράμμα, Βέρμεερ

«Γυναίκα στα μπλε που διαβάζει γράμμα»-1663. Αυτό  το  έργο μας κάνει  να  θέλουμε  να μάθουμε τι γράφει το γράμμα, να καταλάβουμε το μυστικό μέσα από το πρόσωπο της κοπέλας, το πώς κρατάει το γράμμα, αλλά και από κάθε λεπτομέρεια στο έργο. Η γυναίκα προφανώς είναι έγκυος. Οι καρέκλες είναι δυο. Το γράμμα ίσως είναι από τον άντρα της που εδώ είναι απών… Ο Βέρμεερ, και εδώ, μας βάζει να ερευνήσουμε την ζωή της, αλλά δεν μας αποκαλύπτει το μυστικό της.
Για τους Ολλανδούς, οι γυναίκες ήταν αυτές που κρατούσαν το σπίτι, που φρόντιζαν τα παιδιά, που νοιαζόταν για την εκπαίδευση τους. Η γυναίκα φρόντιζε για την ηθική και την τάξη του σπιτιού. Και το κράτος και οι συντεχνίες τις προστάτευαν στην δύσκολη ώρα τους. Και βέβαια οι γυναίκες είχαν μεγάλη προσήλωση στην καθαριότητα. Όχι μόνο του σπιτιού τους αλλά και της γειτονιά τους. Κάτι  ανάλογο  που γινόταν περισσότερο  στην νησιωτική   Ελλάδα παλιά. Η εξωτερική καθαριότητα για τους Ολλανδούς ταυτίζονταν με την ηθική. Οι ολλανδέζες ήταν, κατά γενική ομολογία όλων των ξένων επισκεπτών, ιδιαίτερα παχουλές. Παρόλα αυτά, πολύ δραστήριες. Αν παρατηρήσουμε έργα καλλιτεχνών της εποχής, πολλά από αυτά είχαν σαν θέμα  την μοιχεία και την πορνεία. Ο θεσμός του γάμου στην Ολλανδία εκείνη την εποχή ήταν σε κρίση, αν δούμε και των αριθμών των διαζυγίων.

Ζεράρ ντε Λεραίς

Μετά το 1660, όσοι αγόραζαν τέχνη, αναζητούσαν μνημειακά θέματα, σαν να ντρεπόταν  για την επαρχιώτικη καταγωγή τους  και  άλλαξαν  τις  προτιμήσεις  τους. Ήθελαν έργα με έναν κλασικισμό χαρούμενο και απρόσωπο. Ο ζωγράφος Ζεράρ ντε Λεραίς έγινε ο εκφραστής αυτής της τάσης, και αυτό γιατί η Ολλανδία είχε εμπλακεί σε πολέμους με την Αγγλία  εξαιτίας του  επεκτατισμού  της.  Κάθε πόλεμος χειροτέρευε την οικονομική κατάσταση της χώρας και η νέα γενιά των ολλανδών ήταν πιο μαλθακή στις δυσκολίες. Παραιτήθηκαν από τα θεμέλια  της  δημοκρατίας  τους  και έτσι παρείσφρησαν  ξένες προτιμήσεις  γενικά  και  επομένως  και  ως προς την τέχνη.





Η υπηρέτρια που χύνει το γάλα, Βέρμεερ





Ο πιο διάσημος πίνακας του Βέρμεερ είναι « Η υπηρέτρια που χύνει το γάλα»- 1660 όπου μέσα από τη γαλατού αναπαρίσταται συμβολικά η αρετή της οικονομίας που χαρακτήριζε τους ολλανδούς. Η υπηρέτρια χύνει με προσοχή το γάλα ώστε να μην χαθεί καμιά σταγόνα. Είναι ένα εκπληκτικό έργο.  Έχουμε  την  αίσθηση  ότι  ακούμε  τον  ήχο  του  γάλατος  καθώς πέφτει,  πολύ  καθαρά!!








Στρατιώτης και κοπέλα που γελά, Βέρμεερ



Το 1664 ο Βέρμεερ συμμετέχει εθελοντικά στην Πολιτοφυλακή του Ντελφτ. Ήταν 32 χρονών.  Στην πολιτοφυλακή συνήθως έμπαινες κληρωτός και η συμμετοχή ήταν τιμή γιατί αναλάμβανες την ευθύνη της τάξης απέναντι στην πόλη. Ο Βέρμεερ ζωγραφίζει 2 έργα με στρατιώτες πολιτοφυλακής: «Στρατιώτης και κοπέλα που γελά» και «Ποτήρι με κρασί». Και τα δυο έργα δείχνουν στρατιώτες που διασκεδάζουν και ερωτοτροπούν. Δεν μοιάζουν διόλου με το έργο του Ρέμπραντ (για τη βιογραφία του πατήστε εδώ) «Νυχτερινή περίπολος» ή το έργο του Φρανς Χαλς και Πίτερυ Κόντε «Ο λόχος του λοχαγού».






Δρόμος του Ντελφτ», Βέρμεερ




Ο Βέρμεερ ζωγράφισε ελάχιστα τοπία που πάντα πρόσθετε και ανθρώπους με σκοπό να δείξει ποια ήταν η ζωή τους. Στο έργο του «Δρόμος του Ντελφτ»- 1658  ίσως δείχνει το σπίτι του ίδιου όπου έζησε ως το 1661. Και υπάρχει και ένα άλλο έργο του που δείχνει μια μεριά του Ντελφτ γύρω στο 1600 με 1661.











Γυναίκα στέκεται μπροστά σε Βιργινάλι, Βέρμεερ





































«Γυναίκα που στέκεται μπροστά σε Βιργινάλι»- 1670. Στον πίνακα πίσω  από  την  γυναίκα  υπάρχει ο μικρός Έρωτας που κρατά ένα μόνο τραπουλόχαρτο που  συμβολίζει  ότι  έναν μόνο άνθρωπο μπορούμε  να ερωτευτούμε.

Γυναίκα που κρατά μια ζυγαριά, Βέρμεερ
«Γυναίκα που κρατά μια ζυγαριά»- 1664. Είναι ένα έργο που έχει και αυτό το μυστικό του. Η γυναίκα μετράει, ζυγίζει τον υλικό της πλούτο. Έχει χρυσό και μαργαριτάρια. Πίσω της όμως  βρίσκεται ένας πίνακας που απεικονίζει την Δευτέρα Παρουσία στην ώρα της κρίσης! Είναι η ώρα που ο Θεός ζυγίζει με την Πνευματική Του ζυγαριά και που εκεί, ο Υλικός πλούτος είναι βαρίδι και ποινή! Η γυναίκα είναι έγκυος. Το πρόσωπο της έχει γλυκύτητα  και  μοιάζει με της Παναγίας. Αν θεωρήσουμε ότι ο Βέρμεερ ζωγράφισε αλληγορικά την Παναγία, τότε ο ρόλος της είναι μεσολαβητικός στον άνθρωπο που παρεκκλίνει με τον υλισμό και η ίδια μεσολαβεί για την σωτηρία του. Η γυναικεία μορφή του  έργου, κρύβει πίσω της τον Αρχάγγελο Μιχαήλ που κρατά τη δική του ζυγαριά, και ξεχωρίζει τους άξιους από τους κολασμένους. Μάλλον η Παναγία  εδώ  συμβολίζει  μια ευκαιρία αγάπης και συγχώρεσης για τον άνθρωπο. Είναι το πρώτο στάδιο πριν εμφανιστεί ο Αρχάγγελος.  Αυτός ο πίνακας είναι ο σκοτεινότερος  του Βέρμεερ.





Ίσως είναι αυτοπροσωπογραφία του Βέρμεερ






Ο Βέρμεερ έκανε 15 παιδιά με την Καταρίνα. Τα τέσσερα πέθαναν πολύ μικρά. Τότε στην Ολλανδία είχαν συνήθως 3-4 παιδιά κάθε οικογένεια.  Τα παιδιά αντιμετωπίζονταν με σεβασμό από τους γονείς. Τα ονόματα τους από όσα γνωρίζουμε είναι: Η Μαρία (όπως η πεθερά του) η οποία όταν έγινε 20 χρονών παντρεύτηκε έναν έμπορο μεταξιού από το Ντελφτ, η Ελισάβετ, η Cornella, Aleydis, Βεατρίκη, Johannes, Gertruyd, Franciscus, Catharina, Ιγνάτιος και ένα ακόμα που δεν γνωρίζουμε το όνομα του. Ο Βέρμεερ κρατούσε την ιδιωτική του ζωή προσωπική. Αντιθέτως με του Ρέμπραντ. Σίγουρα όμως ήταν καθημερινά περιτριγυρισμένος από τα παιδιά του και την ευρύτερη οικογένεια του.







Σε αρκετά έργα του ζωγραφίζει μουσικούς που μαθαίνουν να παίζουν κιθάρα, φλάουτο, λαούτο, βιόλα.. «Η κιθαρίστρια»-1667, «Γυναίκα με λαούτο»- 1664, «Το εργαστήρι του καλλιτέχνη», «Μάθημα μουσικής» όπου στο βιολοντσέλο  που βρίσκεται στο πάτωμα γράφει πάνω του «Η μουσική είναι ο σύντροφος στη χαρά και το φάρμακο στον πόνο».
Το ερωτικό γράμμα, Βέρνεερ
Μάθημα μουσικής, Βέρμεερ


Γυναίκα με λαούτο, Βέρμεερ
Νεαρή παίζει κιθάρα, Βέρμεερ

























Ο γεωγράφος, Βέρμεερ
Τα έργα του «Ο αστρονόμος» και «Ο γεωγράφος» έγιναν το 1668. Τα ζωγράφισε επηρεασμένος από το γενικότερο κλίμα της εποχής. Όταν ο Καρτέσιος το 1628 είχε μετακομίσει στο Άμστερνταμ, οι μελετητές του στην επιστήμη και της  φιλοσοφίας είχαν επηρεάσει τους ολλανδούς.  Και στο Ντελφτ  η κατασκευή οργάνων ακριβείας  που θα βοηθούσαν την εξέλιξη της επιστήμης ήταν ήσσονος σημασίας. Οι ολλανδοί πίστευαν πως αν κατακτούσαν την γνώση της επιστήμης, θα κατακτούσαν και την γνώση και του εαυτού τους, θα αναπροσδιοριζόταν.  Ο Βέρμεερ είχε έναν  γείτονα  επιστήμονα,  τον Αυταν Βαν Λέεουενχουκ που  τον  έκανε  να  επιχειρήσει  να  ενώσει  στα  έργα  του  την τέχνη με την επιστήμη: Ζωγράφιζε χάρτες, διαβήτες, την υδρόγειο, σχετικά βιβλία με την επιστήμη, επιστήμονες που με σχολαστικότητα, ακούραστοι έψαχναν αλήθειες. Ο Αυταν Βαν Λέεουενχουκ  ήταν έμπορος ρούχων, με μεγάλο πάθος για την κατασκευή επιστημονικών οργάνων, όπως τους φακούς. Κατάφερε, αν και αυτοδίδακτος, να κατασκευάσει το πρώτο μικροσκόπιο που μεγέθυνε μέχρι και 500 φορές τα αντικείμενα! Επίσης, ήταν ο πρώτος που μελέτησε τα έντομα και κατέρριψε την θεωρία που επικρατούσε της αυτόματης γέννησης, μελετώντας τα σπερματοζωάρια. Υπέβαλλε τις παρατηρήσεις του στην Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου και από το 1673 έγινε το καύχημα των ολλανδών.

Ο αστρονόμος, Βερμεερ
Από τις 23 Μαϊου του 1672 όλα αλλάζουν για τον Βέρμεερ. Η Αυλή της Χάγης του ζήτησε να εκτιμήσει κάποια έργα, όπου τολμηρά τα απέρριψε όλα ως μη αυθεντικά. Η Αυλή επειδή εκτιμούσε ιδιαίτερα ως φαίνεται το κριτήριο του συμφώνησε με τη γνώμη του. Αυτό  έκανε  τον  Βέρμεερ να  αποκτήσει  μεγάλη  ιδέα  για  τον  εαυτό  του  και  ήταν  ο  λόγος  που  από  εδώ  και  πέρα  όλα  άρχισαν  να  καταρρέουν. Ήθελε να ανήκει πια οριστικά στην τάξη των αστών. Ήταν 40 χρονών. Για να ανήκει στην αστική τάξη, έπρεπε να κάνει μια ζωή άνετη. Δεν είχε τόσα χρήματα. Για να το πετύχει άρχισε να δανείζεται μεγάλα ποσά. Όπως έκανε και ο Ρέμπραντ. Για να μειώσει ο Βέρμεερ τα χρέη του,  κάνει  το  λάθος να  νοικιάσει το οικογενειακό του πανδοχείο. Η οικονομική του κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη και σε αυτό συνέλαβε και ο πόλεμος Ολλανδίας και Γαλλίας το 1672. Απελπίστηκε και πέφτει σε κατάθλιψη.





Το εργαστήρι του καλλιτέχνη»

Ένα από τα τελευταία έργα του ήταν «Το εργαστήριο του καλλιτέχνη»-1665 όπου ο ζωγράφος μας έχει γυρίσει την πλάτη.
13 Δεκεμβρίου του 1675  ο  Βέρμεερ πεθαίνει. Άγνωστη η αιτία. Λίγους μήνες πριν είχε πάει στο Άμστερνταμ για να δανειστεί 1000 φιορίνια. Η γυναίκα του όντας χήρα, έμεινε μόνη της με τα 11 παιδιά της. Το ένα μόνο ήταν ενήλικο. Η οικονομική κατάσταση τους ήταν απελπιστικά τραγική.
Κορίτσι διαβάζει γράμμα
Δυο μήνες μετά τον θάνατο του Βέρμεερ, η Καταρίνα πούλησε τους 2 τελευταίους πίνακες του για να πληρώσει τον φούρναρη 620 φιορίνια που χρωστούσε. Λίγο μετά πουλάει άλλα 26 έργα του για το εξωφρενικά μικρό ποσόν (συγκριτικά με τον αριθμό των έργων) των 500 φιορινιών. Τελικά η Καταρίνα θα μείνει μόνο με ένα έργο του άντρα της, «Το εργαστήρι του καλλιτέχνη». 







Δεν της έφθαναν τα βάσανα της, η μάνα της, της προσθέτει και ένα ακόμα. Της ζητά να εξοφλήσει άμεσα ένα χρέος του  Βέρμεερ προς την ίδια. Ήθελε τα λεφτά της τώρα. Η Καταρίνα της αντιπροτείνει να της δώσει αυτόν τον μοναδικό πίνακα  του άντρα της. Η μάνα της τον πήρε και έκανε και μιαν απογραφή της κινητής περιουσίας του Βέρμεερ. Δεν της έμεινε της Καταρίνας τίποτε άλλο από το να απευθυνθεί στο ανώτατο  δικαστήριο  της Χάγης, ζητώντας να της επιστρέψει  η μάνα της τον πίνακα, λόγω οικονομικής δυσκολίας της ίδιας. Το αίτημα της έγινε δεκτό. Ο εκτελεστής της διαθήκης του Βέρμεερ κίνησε γη και ουρανό για να επιστραφούν οι 26 πίνακες που πληρώθηκαν σαν εγγύηση έναντι 500 φιορινιών.   Καταφέρνει (αρχές Φεβρουαρίου) να τους βγάλει σε δημόσιο πλειστηριασμό.  Εντωμεταξύ, η μάνα της Καταρίνας, αν και υπήρχε η δικαστική απόφαση, αρνείται να παραδώσει τον πίνακα. Ξανά δικαστήριο. Τελικά πήραν τον πίνακα από τη μάνα της και τον ενέταξαν στον πλειστηριασμό.  Η Καταρίνα πεθαίνει το 1687. Η μάνα της πεθαίνει σε βαθειά γεράματα το 1680.

Κορίτσι με κόκκινο καπέλο, Βέρμεερ





Η χρωματική παλέτα του Βέρμεερ ήταν: λευκό, κίτρινη ώχρα, κόκκινο βερμιγιόν, βυσσινί, πράσινο, όμπρα και μαύρο. Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε την διαφορά της εποχής εκείνης με την δική μας που ήταν ότι, δεν υπήρχαν συσκευασμένα χρώματα σε σωληνάρια όπως τα ξέρουμε σήμερα για να διατηρούνται. Έτσι, την περίσσια μπογιά  την έβαζαν προσωρινά σε κύστες χοίρου για να μην ξεραθεί μέχρι την επόμενη μέρα.

ΜΕΛΕΤΗ  ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΜΑΡΙΑ  ΟΥΖΟΥΝΟΓΛΟΥ  ΖΩΓΡΑΦΟΥ








Σε όσους αρέσει η  δημοσίευση πατήστε απο κάτω το κουμπάκι "Μου αρέσει"
Και αν θέλετε, μπείτε στον κόπο να το κοινοποιήσετε στους φίλους σας. Γιατί τα καλά πράγματα πρέπει να τα μοιραζόμαστε. Και αυτό δεν κοστίζει τίποτα.

Πολλοί με ρωτάτε τον τρόπο που γίνεται κανείς ΜΕΛΟΣ εδώ στο μπλοκ. Πηγαίνετε δεξιά κάτω από την φωτο μου που λέει «Γίνετε μέλη» Πατήστε πάνω και γράφεστε. Είναι πολύ εύκολο και πολύ ενισχυτικό για μένα ψυχολογικά και μόνο αφού δεν έχω διαφημίσεις για άλλο κέρδος.


Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

ΡΕΜΠΡΑΝΤ, Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΟΛΛΑΝΔΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ!!! REMBRAND THE TOP PAINTER!!!

Αυτοπροσωπογραφία του Ρέμπραντ
Αυτοπροσωπογραφία του Ρέμπραντ το 1628
Ο Ρέμπραντ ( Rembrand van Rijn) γεννήθηκε στην Ολλανδία στην πανεπιστημιακή πόλη στο Λέυντεν ( 40 χιλιόμετρα από το Άμστερνταμ)  στις 15 Ιουλίου του 1606. Ήταν το 8ο παιδί στην οικογένεια του. Ακολούθησε και άλλο ένα κορίτσι. Ο πατέρας του ήταν εύπορος μυλωνάς. Είχε δικό του ανεμόμυλο. Έναν από τους 12 στην περιοχή. Οι ανεμόμυλοι ήταν τόσοι πολλοί γιατί η πόλη είχε 40.000 κατοίκους. Ο πατέρας του Ρέμπραντ  ονομαζόταν Χάρμεν και η μητέρα   Κορνήλια. Ήταν  και οι δυο τους καθολικοί που  προσχώρησαν στον Καλβινισμό.  Όταν γεννήθηκε ο Ρέμπραντ, οι γονείς του ήταν ήδη παντρεμένοι 17 χρόνια. Σχετικά μεγάλοι για το σύνηθες της εποχής. Έτσι, τους έβλεπε πάντα σαν γέρους.  Όλα τα παραπάνω έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην μετέπειτα πορεία του. 
"Ο λιθοβολισμός του Αγίου Στέφανου" 1625




"Ο Παλαμήδης μπροστά στον Αγαμέμνονα"1626, Ο Ρέμπραντ φαίνεται στο φόντο ανάμεσα από τις κολώνες! Ακριβώς πίσω από το ραβδί του Αγαμέμνονα
Τωβίτ και Άννα (1626), Ρέμπραντ
Μουσικό πάρτι (1626), Ρέμπραντ

























"Η μάχη στη γέφυρα Μίλβαν" έργο του Lastman
Πήγε στο λατινικό σχολείο της περιοχής του.  Διδάχτηκε ελληνικά, λατινικά, ιστορία και κλασική λογοτεχνία.
Στα 14 του χρόνια, ο πατέρας του τον γράφει στο Πανεπιστήμιο! Ο Ρέμπραντ όμως έφυγε από εκεί και πήγε να μαθητεύσει κοντά στον ζωγράφο και αρχιτέκτονα Σβάνενμπουργκ. Σύντομα τον  εγκαταλείπει για  να πάει στο Άμστερνταμ.  Το Άμστερνταμ τότε  ήταν ένα λιμάνι στο οποίο  ήκμαζε  το εμπόριο γούνας, το εμπόριο ανθρώπων (δούλοι) και το εμπόριο μπαχαρικών. Εκεί εκπαιδεύτηκε με δάσκαλο του τον ζωγράφο Λάστμαν (Lastman). Ο Λάστμαν ήταν κλασικός ιστορικός ζωγράφος, και είχε μόλις επιστρέψει από   την  Ιταλία  που  ήταν  κέντρο  της τέχνης.  Ζωγράφιζε μυθολογικά και θρησκευτικά θέματα στα πρότυπα του Ραφαήλ (Για τη βιογραφία του Ραφαήλ πατήστε ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ),  σαφώς επηρεασμένος από το έργο του Καραβάτζιο, όπως και όλη η Ευρώπη (Για τη βιογραφία του Καραβάτζιο ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ), κυρίως από τα πολύ εντυπωσιακά  ρεαλιστικά εφέ με τη χρήση του διαγώνιου  φωτισμού.
Αυτοπροσωπογραφία του Ρέμπραντ
Αυτοπροσωπογραφία του Ρέμπραντ 1629
























Τα αδέλφια του Ρέμπραντ έμειναν  στον  τόπο  τους  και  ασχολήθηκαν  με  οικογενειακά  επαγγέλματα. Ο μεγαλύτερος του αδελφός, πήρε τον ανεμόμυλο του πατέρα του, όπως γινόταν  τότε  με τους πρωτότοκους. Ένας άλλος πήρε το επάγγελμα του παππού του και έγινε τσαγκάρης και ένας άλλος πήρε τη δουλειά του άλλου του παππού και έγινε φούρναρης.

Η μάνα του Ρέμπραν
Η μάνα του Ρέμπραν










Ο πατέρας του Ρέμπραντ











Η μητέρα του Ρέμπραντ





Ο Ρέμπραντ σε ηλικία 19 χρονών επιστρέφει και αυτός στη πόλη του. Έστησε το ατελιέ του  μαζί με τον νεαρό ζωγράφο Γιαν Λίβενς που ήταν και αυτός μαθητής του Λάστμαν. Και οι δυο τους θα χρησιμοποιήσουν τα ίδια μοντέλα και θα ζωγραφίσουν τα ίδια θέματα. Εκείνη την εποχή ζωγραφίζει επίσης  όλα τα μέλη της οικογένειας του, εκτός από τον εαυτό του. Μας παρουσιάζει για παράδειγμα τον πατέρα του σαν έναν ηλικιωμένο και με άγρια όψη άντρα, και την μητέρα του σαν μια πολύ ηλικιωμένη και εξασθενημένη, σχεδόν άρρωστη γυναίκα. 

Αξίζει να δείξουμε δείγμα γραφής του Γιαν Λίβενς. 
Γιαν Λίβενς

Γιαν Λίβενς
Γιαν Λίβενς
Γιαν Λίβενς



















Γιαν Λίβενς
Ο Ρέμπραντ ζωγραφισμένος απο τον Λίβενς




















Γκέριτ Ντάου (Gerrit Dou)
Αρχές του 1628, ο Ρέμπραντ  αναλαμβάνει τον πρώτο του μαθητή. Λεγόταν Γκέριτ Ντάου και ήταν συντοπίτης του, που τότε ήταν μόλις 15 χρονών.  Έτσι ξεκίνησε  να  έχει  μαθητές  που  του  έδιναν  μια   υπόστασης δασκάλου ζωγραφικής  και  τον  έκαναν  να  ανεβάσει  την  αξία  του  στα  μάτια  του  κόσμου  και  τις  τιμές  του.  Αναφέρεται  ότι   πούλησε έναν πίνακα του στο Άμστερνταμ έναντι του καλού χρηματικού ποσού των 100 φιορινιών  και  τον μετάφερε ο ίδιος με τα πόδια, κρατώντας τον στα χέρια. Λίγο μετά ο Ρέμπραντ θα πήγαινε ξανά στο Άμστερνταμ για πάντα  και  αφήνει  το  εργαστήρι  του  στον μαθητή του τον Ντάου. Ο Ντάου εξελίχθηκε σαν εκπρόσωπος της σχολής του Λέυντεν, έδρασε πολιτικά στον τόπο του και ήταν ο υπεύθυνος για την ίδρυση της συντεχνίας των ζωγράφων. Άλλο  που μαθαίνουμε  για  αυτόν  είναι  ότι, είχε ψυχαναγκαστική εμμονή με την καθαριότητα και την απόλυτη τάξη.
Rembrand Cupid Blowing Soap Bubbles, 1634
Rembrand 



Self Portrait,  Rembrandt, 1627- 28
Το 1628 επισκέπτεται το ατελιέ του Ρέμπραντ και του Λίβενς ο γραμματέας του Πρίγκιπα Ερρίκου της Οράγγης, ο Χέιχενς που ήταν ένας εξαιρετικός διπλωμάτης και από τα πιο ισχυρά πρόσωπα της Ολλανδίας. Ήταν πρεσβευτής των Ηνωμένων επαρχιών στην Βενετία και στο Λονδίνο αλλά και μεταφραστής.  Μάλιστα ο γιός του Κρίστιαν Χέιχενς ήταν αυτός που εφεύρε το εκκρεμές ρολόι. Η γνώμη του για τα καλλιτεχνικά είχε κύρος. Την  επίσκεψη  αυτή  την  μαθαίνουμε    από  αναφορά  του Χέιχενς στην αυτοβιογραφία του,  χωρίς  να  αναφέρει  για  το πώς βρέθηκε  σε  αυτό  το εργαστήριο. Εντυπωσιάστηκε και από  τους  δυο. Ο Ρέμπραντ, έγραφε, μπορούσε να μεταδώσει με το έργο του έντονα συναισθήματα. Και πραγματικά,  όπως  βλέπουμε  και  εμείς,   αυτό το ταλέντο το είχε.  Ο  μεγάλος  Έλληνας Σωκράτης,  έλεγε  στους καλλιτέχνες του καιρού του ότι,  τα έργα τους θα πρέπει να παριστάνουν την «λειτουργία της ψυχής» μελετώντας τον τρόπο «όπου τα συναισθήματα επηρεάζουν  το κινούμενο σώμα».  Με  άλλα  λόγια,  τα  έργα  πρέπει  να  εκφράζουν  την  αλήθεια  της  ψυχής. Όπως και ο Καραβάτζιο, ο Ρέμπραντ έβαζε πάνω από τις αξίες της ομορφιάς και της αρμονίας, την αξία της αλήθειας που έβλεπε. Βέβαια με τον καιρό, όσο ο Ρέμπραντ κέρδιζε αυτή την αλήθεια, τόσο λιγότερους πελάτες είχε,  γιατί η  αλήθεια,  δεν είναι πάντα   πολύ κολακευτική.   Και τον εαυτό του δεν τον έβγαζε έξω από την αλήθεια. 
Τον  ζωγράφιζε  χωρίς  περίτεχνη  πόζα,  φωτισμούς  ή  ότι  άλλο  θα  τον  παρουσίαζε  πιο  όμορφο  από  ότι  ήταν.  Τον  ενδιέφερε  η  αφιασίδωτη  αλήθεια.    Δεν ήταν όμορφος και δεν το έκρυβε. Αλλά ας ξαναπάμε στην συνάντηση του με τον Χέιχενς. Από αυτή τη συνάντηση και έπειτα έχει διαγραφεί το μέλλον του Ρέμπραντ και του Λίβενς. Ο Χέιχενς λειτουργεί ως μαικήνας, ως αντιπρόσωπος τους και για μεγάλο χρονικό διάστημα. Λόγω της θέσης του και των γνωριμιών του, παρουσίασε τα έργα τους σε διεθνείς συλλέκτες  και  με  το  κύρος  του  οι παραγγελίες διαδέχονταν η μία την άλλη. Ο Λίβενς πήγε στην Αγγλία, ο Ρέμπραντ στο  Άμστερνταμ όπου ο Χέιχενς τον προέτρεψε να επικεντρωθεί σε θρησκευτικά και μυθολογικά θέματα.
Ρέμπραντ σκίτσο του
Rembrandt Laughing, 1628
Rembrandt’s Mother Reading, 1629


Ο Ιερεμίας θρηνεί για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ 1630

  Το 1630 ο πατέρας του πεθαίνει.

 Το 1631 ήταν άλλη μια σημαντική χρονιά για  τον Ρέμπραντ. Συναντάει τον Χέντρικ βαν  Ούλενμπουρχ που ήταν έμπορος τέχνης και  του αγοράζει έργα του δίνοντας του 1.000  φιορίνια!! Ο έμπορος είχε πολύ μεγάλες  γνωριμίες με πελάτες πολύ εύπορους που  ενδιαφέρονταν πάρα πολύ για πορτρέτα.  Βλέποντας το έργο του,  αλλά  και   την πείνα  του Ρέμπραντ για δόξα και χρήμα, του  προσφέρει στέγη και ένα πολύ όμορφο ατελιέ  στο πιο ωραίο μέρος στο Άμστερνταμ ώστε ο  έμπορος να μπορεί πιο εύκολα να του στέλνει  τους πελάτες. Εννοείται πως  και  ο  έμπορος   θα είχε  σημαντικό  κέρδος από αυτή τη  μεσιτεία. 







Σαμψών και Δαλιδά, 1628, Ρέμπραντ
Το  ενδιαφέρον  για  την  τέχνη  στο Άμστερνταμ βρισκόταν στο κέντρο της ζήτησης  και  ο ανταγωνισμός  μεγάλος. Όμως ο Ρέμπραντ κέρδιζε το ενδιαφέρον των πελατών, όχι μόνο για την πιστότητα των χαρακτηριστικών των πελατών του αλλά και για την ψυχογραφική τους απόδοση.   Αυτό  τον  έκανε  σύντομα  πολύ δημοφιλή  αλλά  και  η  δραματική    θεματολογία  του,  που άρεσε στους ολλανδούς.  O Ρέμπραντ  ζει στην εποχή του Μπαρόκ, (Για να δείτε εν τάχει τί σημαίνει Μπαρόκ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ )  αλλά  από  αυτό  στα  έργα  του  κρατάει  μόνο  την  φόρμα  και  εστιάζει  στο  δράμα.  Όμως  ένα  δράμα,  διαφορετικό  από  του Καραβάτζιο. Παρουσιάζει  τους  εικονιζόμενους  σαν  απλούς  καθημερινούς  ανθρώπους. Το  βλέπουμε  στο έργο του «Σαμψών και Δαλιδά» (1628), όπου η Δαλιδά, αν και φοράει ρούχα πολυτελείας, η ίδια μοιάζει με ταβερνιάρισσα της εποχής. Μάλιστα πολλοί είναι εκείνοι που προσέχουν ότι τα πόδια της είχαν βρώμικα νύχια. Ο Ρέμπραντ, για  να  αποδώσει δραματικότητα  τις σκηνές του, χρησιμοποιεί  για  μεγάλο  μέρος  του  πίνακα  πολύ σκούρους τόνους του καφέ (κυρίως το βαθύ καφέ) και  τα  αντιπαραβάλει  με  έντονα  φωτεινά  σημεία,  έτσι  που  το  φως  να  γίνεται ακόμα πιο εκτυφλωτικό!
Γκριμάτσα του Ρέμπραντ
Γκριμάτσα του Ρέμπραντ




















Σάσκια, η γυναίκα του Ρέμπραντ
Το αστέρι του Ρέμπραντ θα λάμψει όλη τη δεκαετία του 1630. Μεσουρανεί.  Οι  παραγγελίες  των  πελατών  του  πολλαπλασιάζονται,  καθώς  και  οι  μαθητές  του. Σύντομα  γνωρίζει μια κοπέλα, την Σάσκια, συγγενή του εμπόρου και προστάτη του.  όταν  είχε πάει με την οικογένεια της να  τον  επισκεφτούν.   Δεν έμεναν στο Άμστερνταμ. Όταν όμως πέθανε ο πατέρας της που ήταν δήμαρχος στο Λεβάρντεν, εγκαταστάθηκε και εκείνη στο Άμστερνταμ. Το ειδύλλιο με τον Ρέμπραντ φούντωσε και προχώρησαν  σε αρραβώνα  και παρά τις διαφωνίες όλων των συγγενών της,  σε  γάμο το 1634. Και  η  μητέρα του Ρέμπραντ άργησε να συγκατατεθεί σε αυτό το γάμο.  Η Σάσκια  ήταν τότε 20 χρονών. Ο γάμος τους στηρίζονταν στη διασκέδαση, στην ηδονή και στην ικανοποίηση των αισθήσεων.  Για τον Ρέμπραντ που ήταν γιός μυλωνά, αυτός ο γάμος σήμαινε κοινωνική  καταξίωση  και  φερόταν  στην  γυναίκα  του  με  σεβασμό  και  στοργή. Έγινε πάρα πολύ πλούσιος  και αυτό του πρόσθετε αξία αφού επιτέλους  προπορευόταν από όλα τα αδέλφια του, αν  και  το 8ο παιδί  της  πατρικής του οικογένειας  και  αυτή  η  αίσθηση  τον  ανακούφιζε.
Ο Χριστός στην καταιγίδα στη λίμνη
της Γαλιλαίας (1633) ,  Ρέμπραντ


Raising of Lazarus by Rembrandt, 1630
Ρέμπραντ























Philosopher in Meditation,  Rembrandt, 1632
Αυτοπροσωπογραφία Ρέμπραντ 1633
Αυτοπροσωπογραφία Ρέμπραντ 1634



















Αυτοπροσωπογραφία Ρέμπραντ, 1634
Πορτραίτο του Eleazer Swalmius, Ρέμπραντ 1637



















Η τύφλωση του Σαμψών (1636)  Ρέμπραντ
1638, Ρέμπραντ, "Γάμος  Samson"-125x174
"Rape of Ganymede" Rembrandt, 1635
"Descent from the Cross" Rembrandt, 1634























"Η απιστία του Θωμά", Ρέμπραντ, 1634
Γυναικείο γυμνό, Ρέμπραντ 1631



















Πορτρέτο του  Johannes Wtenbogaert, 1633
Εσι Βαν Κλειμπουρχ, 1634,  Ρέμπραντ
Πορτρέτο της  Aechje Claesdr. 1634  Ρέμπραντ
Ο Jan Pietersz και η σύζυγός του (1633)






































Με την γυναίκα του μένουν λίγο στο σπίτι που του είχε παραχωρήσει ο προστάτης του. Έπειτα αλλάζουν σπίτι. Τελικά  πηγαίνουν  να  ζήσουν  σε ένα πολύ ωραίο  μεγάλο σπίτι χτισμένο με πέτρα και τούβλα, υψωμένο  σε ορόφους, σωστό παλάτι, που βρισκόταν στις όχθες του ποταμού Άμστελ. Το αγόρασαν αρχές του 1639. Πλήρωσαν 13.000 φιορίνια. Δηλαδή, το ¼ της αξίας του σαν προκαταβολή. Τα υπόλοιπα θα τα ξεπλήρωναν μέσα σε 6 χρόνια. Ο Ρέμπραντ τότε ήταν μόνο 29 χρονών. Παράλληλα νοικιάζει και μια μεγάλη αποθήκη που την μετέτρεψε σε ατελιέ και εκεί δούλευε  με τους πολυάριθμους μαθητές του.  Η στενή φιλία του με τον Χέιχενς, τον  έκανε γνωστό στην αυλή της Χάγης. Από εδώ και πέρα, δέχονταν παραγγελίες μόνον από τους αριστοκράτες (που πολλές φορές δεν τον πλήρωναν στην ώρα τους). Αλλά ζωγραφίζει και τη γυναίκα του πάρα πολλές φορές.


Ρέμπραντ, ερωτικό


Ο Ρέμπραντ με την γυναίκα του Σάσκια,  1635

Το 1642 θα ζωγραφίσει το πιο γνωστό του έργο «Νυχτερινή περίπολος». Άστοχος αυτός ο τίτλος. Ο αρχικός του ήταν «Το τάγμα του λοχαγού Φράνς Μπάνινγκ Κόκ». Απεικόνιζε τους πολιτοφύλακες της πόλης που συμβόλιζαν την ολλανδική ανεξαρτησία. Ήταν όλοι τους εθελοντές και ποτέ δεν έβγαιναν για περιπολία την νύχτα. Ο Ρέμπραντ ζωγράφισε το ένα από τα 6 τάγματα του Άμστερνταμ: Του λοχαγού Φράνς Μπάνινγκ Κόκ, όπου είναι και το κεντρικό πρόσωπο του πίνακα. Αυτό το έργο πληρώθηκε από 16 άτομα που χρεώθηκαν ανάλογα με το που θα ήταν τοποθετημένα στον πίνακα. Και ενώ όλοι περίμεναν να δουν μια στατική σκηνή, το έργο είχε κίνηση και ενέργεια! Το κοινό ενθουσιάζεται!! Θρίαμβος!!
"Νυχτερινή περίπολος"  Ρέμπραντ, 1642  Ο Ρέμπραντ βρίσκεται διαγώνια αριστερά απο την κεντρική φιγούρα με το
μαύρο ένδυμα. Είναι εντελώς πίσω στο μαύρο φόντο, ανάμεσα και πίσω απο 2 στρατιώτες. Φαίνεται το μισό του πρόσωπο.

Στην  προσωπική  και  οικογενειακή  του  ζωή,  ο   Ρέμπραντ μέχρι το 1642 είχε χάσει την μάνα του, την αδελφή της γυναίκας του που της είχαν αδυναμία, και τα τρία του παιδιά.  Το πρώτο, το αγοράκι πέθανε πριν συμπληρώσει το χρόνο και τα άλλα δυο κορίτσια σχεδόν 2 εβδομάδων.  Έτσι  δεν  μπορούσε  να  χαρεί  τον  επαγγελματικό  του  θρίαμβο. Τέλος  πεθαίνει  και  η  γυναίκα  του  από φυματίωση,  τον  Ιούνιο του ίδιου χρόνου. Ήταν μόλις 30 χρονών. Μένει μόνος του με το μοναδικό τους παιδί τον Τίτους που ήταν σχεδόν ενός έτους. Στο έργο του «Ο αποχαιρετισμός του Δαυίδ και του Ιωνάθαν» αυτό το αγκάλιασμα μετατρέπεται στον αποχαιρετισμό του με την γυναίκα του.
Ο αποχαιρετισμός του Δαυίδ και του Ιωνάθαν
Ρέμπραντ,  


Η Σάσκια, λίγο πριν πεθάνει, Ρέμπραντ























Η γυναίκα του, του άφησε μια μεγάλη περιουσία  και τον γιό τους. Ο Ρέμπραντ όμως την δικαιούταν σύμφωνα με τον όρο της, μόνο αν δεν ξαναπαντρευόταν.

 Ο γιος του Τίτους, (1653) Ρέμπραντ
 Ο γιος του Τίτους, (1655) Ρέμπραντ




















                    Και από εδώ και πέρα αρχίζει σιγά- σιγά η κατηφόρα για τον Ρέμπραντ.

"Άγγελος που σταματάει τον Αβρααμ"
Ρέμπραντ, 1635
Κάποια στιγμή, σχετίζεται ερωτικά με την οικονόμο του σπιτιού του, την Γκέερτγκε Ντιρκς. Ήταν χήρα αγρότη και σαν χαρακτήρας και όψη, ακριβώς το αντίθετο της γυναίκας του. Η σχέση τους κράτησε κάπου 6 χρόνια μέχρι όταν ο Ρέμπραντ άρχισε παράλληλα να ερωτοτροπεί με την νέα του οικονόμο, την Χέντριγκε Στόφελς.  Η Γκέερτγκε γίνεται έξαλλη και ο Ρέμπραντ την διώχνει από το σπίτι το 1649. Η Γκέερτγκε τον μηνύει για αθέτηση υπόσχεσης. Για να αποφύγει  το  δικαστήριο, ο Ρέμπραντ της προσφέρει χρήματα. Εκείνη αρνείται. Λόγο του σκανδάλου, την νέα του ερωμένη την σέρνουν έγκυο στο εκκλησιαστικό συμβούλιο με την κατηγορία του αμαρτωλού βίου. Στην υπόθεση της πρώτης του ερωμένης, οι δικαστές αποφασίζουν να της δίνει 200 φιορίνια κάθε χρόνο. Ο Ρέμπραντ τότε μας δείχνει το ακόμα πιο χειρότερο του πρόσωπο. Συνωμοτεί με τον δικηγόρο της που ήταν και αδελφός της, τον χρηματίζει  και την χαρακτηρίζουν «μη έχουσα σώας τας φρένας»  και την κλείνουν σε ένα σωφρονιστικό ίδρυμα. Τι σημαίνει όμως αυτό; Ότι την καταδίκαζαν να ζει σε ένα κλειστό χώρο μαζί με πραγματικούς τρελούς, με πόρνες, επιληπτικούς και αλήτες.  Της  ανάθεταν πολύ βαριές δουλειές, βασανιστικές, και την ανάγκαζαν να διαβάζει πολλές ώρες την Αγ. Γραφή αλλά και να ακούει κηρύγματα συνεχώς από τους κληρικούς. Έμεινε σε αυτό το κολαστήριο μέχρι το 1656.Η  Γκέερτγκε ήταν δυνατή και άντεξε αυτή τη προδοσία του αδελφού της, του Ρέμπραντ και των δικαστών. Παίρνει την υπόθεση της από τον αδελφό της και συνεχίζει τη δικαστική διαμάχη. Τώρα όμως τα οικονομικά του Ρέμπραντ ήταν άθλια. Δεν είχε την δυνατότητα να την πληρώσει. Για την Γκέερτγκε δεν υπάρχουν  περισσότερες πληροφορίες,  από  το  ότι   εκείνη την εποχή πεθαίνει. Ελπίζουμε ο Ρέμπραντ να μην είχε σχέση με αυτόν τον θάνατο. Αν έμενε όμως λίγο ακόμα ζωντανή, θα χαιρόταν πάρα πολύ με την κατάληξη του Ρέμπραντ.
Γυμνό, ίσως ποζάρει η ερωμένη του Ρέμπραντ
Ο Ρέμπραντ με τη γυναίκα του μετά τον θάνατο
των 3 παιδιών τους. 




















"Ο θρίαμβος της αρετής" Ρέμπραντ

Το σκάνδαλο  της  προσωπικής  του  ζωής,   για τους ολλανδούς ήταν μεγάλο.  Η πίστη στην σύντροφο και η καθαριότητα,  ήταν  τα  δύο πολύ  σπουδαία    πράγματα  που εκτιμούσαν  οι  Ολλανδοί.  Ως  εκ  τούτου,  έπεσε  στην  εκτίμηση  τους. Επιπλέον  τον  έβλεπαν να  ξοδεύει  περισσότερα  λεφτά  από όσα κέρδιζε.  Είχε αγοράσει μέχρι και μια βρώμικη μαϊμού για κατοικίδιο του. Οι πελάτες του σκανδαλιζόταν. Σκάνδαλο η σχέση του, σκάνδαλο η βρωμιά, σκάνδαλο τα έξοδα του. Η φήμη του πλήττεται. Τέθηκε  και   θέμα θρησκευτικού δόγματος,  και  ο Ρέμπραντ   βρέθηκε  ανένταχτος,  πράγμα  και  αυτό  απαράδεχτο  για  τους  τότε  Ολλανδούς.  Οι πελάτες του  και  οι  μαθητές  του  αρχίζουν να τον εγκαταλείπουν. Η μόδα του είχε περάσει. Από την κορυφή της επιτυχίας μέχρι το ναδίρ του, ο Ρέμπραντ χρειάστηκε μόλις 15 χρόνια.


Jan Six  1654, Φίλος του Ρέμπραντ στα δύσκολα
Hendrickje Bathing η δεύτερη  ερωμένη
του Ρέμπραντ, 1654




















Μόνο ο  φίλος  του Γιαν Σιξ του στάθηκε οικονομικά. Ο Ρέμπραντ   καταφεύγει  σε  δάνεια  από  επιχειρηματίες, εμπόρους  και  προστάτες  για   να πληρώσει την υποθήκη του σπιτιού του  και  μπαίνει  στον  βραχνά  των  τόκων.  Για  να  πληρώσει  τους  δανειστές  του  υποχρεώνεται  να  βγάζει τα υπάρχοντα του στο σφυρί, την πλούσια συλλογή του, αλλά  δεν  τα  καταφέρνει.  Το κέρδος του πενιχρό. Μέρος της περιουσίας του την μεταφέρει στον γιο του για να την γλυτώσει. Το σπίτι όμως δεν το γλύτωσε.
Τίτους, γιος του Ρέμπραντ
Τίτους, γιος του Ρέμπραντ



















Τίτους, γιος του Ρέμπραντ
Τίτους, γιος του Ρέμπραντ



















Παίρνει τα παιδιά του, τον Τίτους που ήταν 15 χρονών και την Κορνήλια που ήταν σχεδόν νεογέννητη και μετακομίζουν στην πιο φτωχή γειτονιά του Άμστερνταμ. Ο Ρέμπραντ αρχίζει να σκαρφίζεται κόλπα πως θα γλυτώσει ότι δεν μπορούσε να δώσει από τα χρωστούμενα του. Δηλώνεται σαν άπορος όπου τον φιλοξενεί ο γιός του σε αντάλλαγμα να του ζωγραφίζει έργα του. Στην ουσία έγινε υπάλληλος του γιού του που ήταν έμπορος τέχνης. Έτσι συνέχισε να ζωγραφίζει.
Το 1661 ο φίλος του Γιαν Σιξ  είχε γίνει δήμαρχος στο Άμστερνταμ και αναθέτει στον Ρέμπραντ  να φτιάξει ένα μεγάλο έργο για το νέο δημαρχείο. Το θέμα του ήταν «Η συνωμοσία του Claudius Civilis». Θέμα πολύ αγαπητό στον κόσμο. Αν επιτύχαινε, ίσως να  ξανακέρδιζε τον  κόσμο  του. Το θέμα δείχνει τον αγώνα των Μπατάβων το 69 μ.Χ.  ενάντια στην ρωμαϊκή καταπίεση. Αυτό το γεγονός στον 17ο αιώνα του Ρέμπραντ συγκρινόταν με τον πρόσφατο αγώνα των  Κάτω χωρών έναντι της Ισπανίας. Ο τρόπος που  το αποδίδει   ο  Ρέμπραντ  ήταν  αποτυχία.  Αντί για να παρουσιάσει  τους Μπατάβους σαν ήρωες  στον  λαμπρό  πολιτισμό  τους,   τους απεικονίζει σαν βαρβάρους με άγρια εμβλήματα που διασταυρώνουν τα ξίφη τους,  και  τον αρχηγό τους τον  Civis  μονόφθαλμο.  Καταστροφή.   Πού είναι ο σεβασμός στους ένδοξους προγόνους τους;   Απαιτήθηκε από τον κόσμο  να  αποσυρθεί  το  έργο   σαν προσβλητικό.
"Η συνωμοσία του Claudius Civilis -  Bataves"
 Ρέμπραντ, 1661-1662

Το 1660 η πανώλη έσπειρε τον θάνατο.  Πεθαίνει το 1662 η Χέντριγκε και το 1668 ο γιός του Τίτους λίγο μετά το γάμο του και πριν προλάβει να δει το παιδί του που περίμενε. Ο Ρέμπραντ με τον χαμό και του γιού του βυθίζεται στην μοναξιά του. Τρώει μόνο ψωμί και τυρί και ζωγραφίζει τον εαυτό του ως τον  Δημόκριτο που γελάει στην θέα της ανθρώπινης φύσης.
Αυτοπροσωπογραφία του Ρέμπραντ
Αυτοπροσωπογραφία του Ρέμπραντ



















Αυτοπροσωπογραφία του Ρέμπραντ

Η τελευταία  αυτοπροσωπογραφία του Ρέμπραντ

¨Η επιστροφή του ασώτου υιού", Ρέμπραν
Πεθαίνει στις 4 Οκτωβρίου του 1669 με μόνη του συντροφιά την Κορνήλια. Θάφτηκε σε νοικιασμένο τάφο. Η κληρονομιά που άφησε στην κόρη του ήταν τα φθαρμένα του ρούχα και τα σύνεργα της ζωγραφικής του.

Ο Ρέμπραντ δεν  ενδιαφέρθηκε  να  γράψει  κάτι  για  την   τέχνη του και την σχέση της με την ζωή όπως είχαν κάνει ο Ντύρερ και ο Ντα Βίντσι (Για τη βιογραφία του ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ). Τα λόγια του δεν έμειναν αθάνατα σαν του Μικελάντζελο (Για τη βιογραφία του  ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ). Δεν  έμεινε  κάτι  από  αυτόν  όπως  τον Ρούμπενς  να συζητά με  λογίους της εποχής του. Άφησε όμως την ιστορία της ζωής του μέσα από τις πάνω από 80 αυτοπροσωπογραφίες του που ξεκινούν από τα νιάτα του, συνεχίζονται   στην  δόξα  του,   μέχρι και την  φτώχεια  των  γηρατειών  του.  



"Σφαγμένο βόδι, 1655, Ρέμπραντ

Συνολικά ο Ρέμπραντ είχε ζωγραφίσει πάνω από 400 πίνακες και πάνω από 1000 σχέδια ζωγραφικής αλλά και 290 χαρακτικά. Βέβαια, πολλά από αυτά αμφισβητούνται  για  την  γνησιότητα  τους. Όσον αφορά τις νεκρές φύσεις του, απείχαν  κατά  πολύ από τις ολλανδικές προτιμήσεις. Βλέπε παράδειγμα το «Σφαγμένο βόδι».

Ο Ρέμπραντ  δεν ταξίδεψε πουθενά έξω από την χώρα του. Δεν  πήγε  στη Ρώμη   όπως έκαναν όλοι οι ζωγράφοι της εποχής του. Βαριόταν τα ταξίδια,  πολύ  περισσότερο  που  θα  τον αποσπούσαν  από τον  εντατικό  ρυθμό της δουλειά του. Έπειτα, στο Άμστερνταμ,  εύρισκε  πολλά αντίγραφα των έργων της Ιταλίας  για  να μελετήσει την ζωγραφική της Αναγέννησης,  τα  οποία  τον  επηρέασαν μόνον  στην υπογραφή των έργων του. Υπόγραφε και αυτός μόνο  με  το όνομα του όπως έκαναν ο Ραφαήλ, ο Μικελάντζελο, ο Τιτσιάνο (για τη βιογραφία του ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ) και άλλοι.
Οι κριτικοί τέχνης μέχρι τον 19ο αιώνα χαρακτήρισαν  το  ύφος  του  έργου  του   χυδαίο.  Οι  ρομαντικοί του 19ου αιώνα  το  επανεκτίμησαν και οι ιμπρεσιονιστές  πήραν από αυτόν την ακατέργαστη χρήση του χρώματος του. Ο Βαν Γκογκ λάτρευε τις πινελιές του Ρέμπραντ. (Για τη βιογραφία του Βαν Γκογκ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ).

"The Jewish Bride"  Ρέμπραντ 1665
Πορτρέτο ενός  "Old Jew" Ρέμπραντ,  1654
Πορτρέτο γριά γυναίκας,  Ρέμπραντ 1654

"Man in a Golden Helmet" Ρέμπραντ, 1650
Πορτρέτο της Baartgen Martens Doomer 1640





































"The Syndics" Ρέμπραντ, 1662
"Όμηρος,"  1663,  Ρέμπραντ
"Aristotle with a Bust of Homer" Ρέμπραντ, 1653



















"Μάθημα ανατομίας του Dr Nicolaes Tulp" Ρέμπραντ, 1632


Ο επόμενος Ολλανδός ζωγράφος μετά τον Ρέμπραντ ήταν  ο Βέρμερ. 


ΜΕΛΕΤΗ από την εικαστικό ΜΑΡΙΑ ΟΥΖΟΥΝΟΓΛΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Σε όσους αρέσει η  δημοσίευση πατήστε απο κάτω το κουμπάκι "Μου αρέσει"
Και αν θέλετε, μπείτε στον κόπο να το κοινοποιήσετε στους φίλους σας. Γιατί τα καλά πράγματα πρέπει να τα μοιραζόμαστε. Και αυτό δεν κοστίζει τίποτα.

Πολλοί με ρωτάτε τον τρόπο που γίνεται κανείς ΜΕΛΟΣ εδώ στο μπλοκ. Πηγαίνετε δεξιά κάτω από την φωτο μου που λέει «Γίνετε μέλη» Πατήστε πάνω και γράφεστε. Είναι πολύ εύκολο και πολύ ενισχυτικό για μένα ψυχολογικά και μόνο αφού δεν έχω διαφημίσεις για άλλο κέρδος.
 Τέλος να πω πως, και αυτή η μελέτη μου, όπως και όλες, ήταν πάρα πολύ κουραστική για μένα και χρονοβόρα. Έγινε όμως με πολύ αγάπη και χαρά!!! 
Συμπληρωματικά δείτε και αυτό το βίντεο πατώντας ΕΔΩ 
Άλλη μία έκπληξη εδώ!!! Ζωγραφίζουμε σαν τον Ρέμπραντ: ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...