Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ ΚΑΙ Η ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΗΣ "ΚΟΥΜΠΑΡΙΑΣ"


                      Ο  Φόβος  της  εγκατάλειψης  και  η  αλλοτρίωση  της  "κουμπαριάς"
"Μου  αρέσει  που  μιλάς  για  σεβασμό  και  αγάπη  στα  κείμενα  που  δημοσιεύεις  στο  μπλοκ  σου" μου  γράφετε.  Ναι.  Πρόκειται  για  τις  Αρχές   της  ζωής  που  όλοι  αναγνωρίζουμε  και  θέλουμε  να  βάλουμε  στη  ζωή  μας.  Όμως  αυτές  έχουν  ένα  κόστος  το  οποίο  δυσκολευόμαστε  να  πληρώσουμε.  Χρειάζεται  να  δώσουμε  πρώτοι  σεβασμό  και  αγάπη  αντί αυτά να  τα  διεκδικούμε  μόνο  για  τον  εαυτό  μας  από  τους  άλλους.  Παράδειγμα:  Άκουσα  έναν  Κρητικό  να  λέει:    "Θα  στηρίξω  τον  κουμπάρο  μου και  όχι  τον  άλλο  με  τον  οποίο  μαλώνει,  γιατί  και  μένα  ο  κουμπάρος  θα  με  υποστηρίξει ".  Αυτό που κάνει είναι να παραμερίζει  το  ποιος  έχει  δίκιο  και  υποστηρίζει  αυτόν  από  τον  οποίον  μπορεί  να  ωφεληθεί  από  την  δύναμη  του.  Φοβάται  μην  μείνει  μόνος και  αβοήθητος,  γι  αυτό   ασεβεί  προδίδοντας  την  βαθύτερη  αλήθεια  του. Αυτό  κάνουμε  όλοι  και  πετύχαμε  το  εντελώς  αντίθετο.  Μείναμε  ο  καθένας  μόνος  και  αβοήθητος. Παρόλες  τις  διάφορες κουμπαριές – συμμαχίες, προσωπικές,  οικονομικές,  πολιτικές    στις  οποίες  επενδύσαμε  προδίδοντας  τα  δίκια  κάποιων  άλλων στη  συνείδηση  μας  και  δημιουργώντας  έναν  πολιτισμό  φούσκα. Γιατί  οι  "κουμπαριές"  δεν  είναι  "συμφέρουσες"  για  πάντα  και  χαλάνε. Προδίδονται και  αυτές  κάποια  στιγμή  όταν  βρεθεί άλλη  δυνατότερη  "κουμπαριά"  να  καλύπτει  τους  φόβους.   Οι  κουμπαριές,  οι  συμμαχίες  είναι  εξωτερική  δανεική δύναμη, οι  οποίες  στηρίζονται  στην  εξαγορά  της  συνείδησης.  Πραγματικά  δική  μας - προσωπική  δύναμη του  καθένα μας είναι  οι  νόμοι  που  είναι  γραμμένοι  μέσα  μας,  στη  συνείδηση  μας: Ο σεβασμός  της  διαφορετικότητας  του  άλλου  και η  αγάπη  προς  τον  άλλον  και  προς  τον  εαυτό  μας,  μέχρι  θυσίας. Όταν  αυτές  τις  Αρχές  τις  ανταλλάσουμε  με  όποιες  "κουμπαριές",  προδίδουμε  την  εσωτερική  μας  δύναμη  και  την  ανταλλάσουμε  με  εξωτερική - δανεική  η  οποία  μπορεί  να  αποσυρθεί  ανά  πάσα  στιγμή  από  τους  "κουμπάρους". Ενώ  αν  είχαμε  επιλέξει  να  επενδύσουμε  στην  εσωτερική  μας  δύναμη, όσο  φτωχή  και  να  την  νοιώθαμε,  θα  την  βοηθούσαμε  να  αναπτυχθεί.  Αυτή  δεν  θα  μας  πρόδιδε και  θα  μας  έδινε  έναν  γνήσιο,  στέρεο,  καθαρό   πολιτισμό.
Η  σημερινή  κρίση  στην  βάση  της  δεν  είναι  ούτε  πολιτική,  ούτε  οικονομική,  ούτε  ταξική.   Είναι  βασικό πρόβλημα ανθρωπίνων  σχέσεων,  το  οποίο  καταλήγει  να  γίνεται  και  πολιτικό,  οικονομικό,  ταξικό. Δεν  είναι  ταξικό  γιατί:  το  θέμα  των  "κουμπαριών"  σε  βάρος  της  βαθύτερης  εσωτερικής  μας  αλήθειας  υπάρχει  και  μεταξύ  των  ανθρώπων  της  ίδιας   κοινωνικής  τάξης  και  σε  κάθε  οικονομικό  και  πολιτικό  καθεστώς,  κρυφά  ή  φανερά.     Και  παρόλη  την  κρίση  και  τον  πόνο δίχως  τέλος που  όλοι  περνάμε, είμαστε  αμετανόητοι.  Αναζητούμε καινούρια  εξωτερική δανεική  δύναμη, που  μας  χρεώνει  και  μας  απομακρύνει  από  την  εσωτερική  μας  αλήθεια  και  ενότητα  αντί  να  βάλουμε  μυαλό  από  το  πάθημα  μας και  να  απευθυνθούμε  μέσα  μας  και  να  ζητήσουμε  ο  καθένας  μας  βοήθεια.  Φοβόμαστε  να  μείνουμε  μόνοι  με  τον  εαυτό  μας  και  να  αντιμετωπίσουμε τις  όποιες  ελλείψεις  μας  και  προδίδουμε  τον  εαυτό  μας,  παρόλο  που  ξέρουμε  ότι  έτσι  και  αλλιώς,  είμαστε ο  καθένας μόνος του.  Μόνοι  μας  γεννιόμαστε  και  μόνοι  μας  πεθαίνουμε. Και  μετά, ζητάμε  τα  ρέστα από  τους  "κουμπάρους"  που  μας  πρόδωσαν,  αντί  να  τα  ζητάμε  από  τον  ίδιο  μας  τον  εαυτό  για  την  δική  μας  προδοσία  στον  εαυτό  μας  που  προηγήθηκε  για  χάρη  της  "κουμπαριάς" .
 Οργανώνουμε  κοινωνίες   συμμετέχοντας  σε  αυτές  με  εναλλασσόμενους  ρόλους   εξουσιαστή  ή  εξουσιαζόμενου,  υπερόπτη  ή  παραιτημένου,  παραβιάζοντας  έτσι  στα  κρυφά  τον  σεβασμό  του  ενός  προς  τον  άλλο  γιατί  φοβόμαστε  να  μείνουμε  μόνοι.  Συμμετέχουμε  σε  πολέμους  πάλι  για  τον  ίδιο  λόγο:  Να  μην  βρεθούμε  μόνοι.  Τόσος  είναι  ο  φόβος  μας  να  μην  μείνουμε  μόνοι,  που προτιμάμε  να  πεθάνουμε  μαζί  στον  πόλεμο.  Ουτοπίες.  Γιατί  η  μοναχικότητα  δεν  σημαίνει  πάντα  θάνατο.  Αλλά  και  πάλι, τον  πόνο  και  τον  θάνατο  ο  καθένας  μας  μόνος  του  τον  βιώνει,  όπως  και  την  ζωή.  Είμαστε  ανεξάρτητες  οντότητες.  Σιαμαίοι   μπορούμε  να  γίνουμε  όλοι  μαζί  μέσω  του  σεβασμού  και  της  αγάπης προς  όλους,  χωρίς  τον  περιορισμό  της  "κουμπαριάς". Υποστηρίζουμε  τους  όποιους  δυνατούς  από  τους  οποίους περιμένουμε  βοήθεια  ενώ  ξέρουμε   ότι  την  δύναμή  τους  την  έχουν κλέψει  από  άλλους  αδικώντας  και  γινόμαστε συνένοχοι,  κλεπταποδόχοι.  Έτσι  όμως  δεν  μπορούμε  να τους  ζητάμε  τα  ρέστα  όταν  αυτοί  πουλάνε  και  εμάς  αντί  πινακίου  φακής.  Ζούμε  τον  πολιτισμό  της  συνενοχής.  Η  συνενοχή  έγινε  ο  συνδετικός  μας  κρίκος  με  την  κοινωνία.  Η λογική  μας  έχει  μπλοκάρει  από  το  συναίσθημα  του  φόβου. Αυτό κουμαντάρει.  
Γινόμαστε  όχλος  από  φόβο  να  αναλάβουμε  προσωπική  ευθύνη  για  την  στήριξη  της  ζωής  στο  σύνολό  της.  Αποποιούμαστε  την  ευθύνη  μας.  Ο  Καζαντζάκης  αναλάμβανε  όλη  την  ευθύνη  του  λέγοντας:  "Εγώ,  μόνον  εγώ………."  Αυτός  ανάλαβε  προσωπική  ευθύνη  ρισκάροντας   να αντέξει  το  κόστος  της  μοναχικότητας. Αφορίστηκε  από  τους  κανόνες  της  τότε  κοινωνίας,  όπως  αφορίζει  τον  καθένα  μας  η  κάθε  κοινωνία  όταν  θέλουμε  να  αναλάβουμε  προσωπική  ευθύνη  και  εκθέτουμε  όσους  υποστηρίζουν  την  τακτική  της  συνενοχής.    Ο  Καζαντζάκης  ένοιωσε  την  επιβολή  της  απομόνωσης  τότε,  για  να  συντροφεύει  σήμερα  τις  καρδιές  όλων  μας.   Προσωπική  ευθύνη  ανέλαβαν  ο  Σωκράτης,  ο  Χριστός,  ο  Γκάντι  και  τόσοι  άλλοι.   Αυτοί,  με  ακόμη  βαρύτερο  κόστος  από  τον  Καζαντζάκη.   Για  να  αναλάβουμε  προσωπική  ευθύνη  χρειαζόμαστε  να  γιατρευτούμε  από  τον  φόβο  της  εγκατάλειψης που  μας  στιγμάτισε  στην  αρχή  της  ζωής  μας.  Αυτός  ο  φόβος  μας  κάνει  υπερόπτες  απέναντι  στους  άλλους  ή  παραιτημένους  απέναντι  στον  εαυτό  μας. 
Δεν  μπορούμε  να  προχωρήσουμε  άλλο  με  αυτόν  τον  φόβο.  Τα  οικονομικά  συστήματα  καταρρέουν  το  ένα  μετά  το  άλλο. Παλαιότερα  ο  κουμμουνισμός  και  τώρα  ο  καπιταλισμός.  Άκουσα  τον  οικονομολόγο  Βαρουφάκη  να  λέει  πως  "μετά  το  1990,  στην  πτώση  του  κουμμουνισμού,  καταλάβαμε  πως  δεν  γίνεται να ζήσουμε  χωρίς  τις  αγορές,  το  δανεικό  χρήμα.    Και  τελευταία  με τον  καπιταλισμό  να  καταρρέει,  καταλάβαμε  πως  ούτε  μόνο  στο  δανεικό  χρήμα  μπορούμε  να  στηριχθούμε".  Έτσι  φαίνεται  να  είναι.   Γιατί  κάθε  οικονομικό  σύστημα  καλούνται  να  το  στηρίξουν  άνθρωποι  υπερόπτες  ή  παραιτημένοι,  οι  οποίοι  αποποιούνται  την  ευθύνη  τους  για  σεβασμό  και  αγάπη  προς  τον  καθένα  και  τον  εαυτό  τους.  Φοβούνται  μην  μείνουν  μόνοι  όπως  έγινε  όταν  ήταν  μωρά  και  φοβήθηκαν  ότι  θα  πεθάνουν  αβοήθητοι
Αναζητείται  η  γιατρειά  του  φόβου.  Αναζητείται  σεβασμός  σε  έναν  πολιτισμό  "φούσκα",  που   έχει  αποβάλει  τον  σεβασμό  σαν  ξένο  σώμα  και  τον  έχει  ανταλλάξει  με  την  συνενοχή. 
Οι  οικονομολόγοι  μίλησαν  αρκετά  και λύση δεν  βλέπουμε. Θα  έλεγα  να  δίναμε  τον  λόγο  αποκλειστικά  στις  ανθρωπιστικές  επιστήμες  μια  και  το  πρόβλημα  είναι  περισσότερο  κοινωνικής  συμπεριφοράς  που  ξεκινάει  από  τις  ψυχολογικές  ελλείψεις όλων  μας.  Αλλά  και  αυτές  οι  επιστήμες  εκπροσωπούνται  από  ανθρώπους  που  βρίσκονται  και  αυτοί  μέσα  στο  ίδιο  πρόβλημα. Την  ίδια  ελλειμματική  ψυχολογία.   Με  την  εκπροσώπηση  στην  πολιτική, στις επιστήμες, στην  τεχνολογία, και γενικά στις  γνώσεις μόνο   κατακερματιζόμαστε.  Χρειαζόμαστε  ανοικτά  πανεπιστήμια  και  πρόσβαση  στην  γνώση σε  όλους,  χωρίς  κανένα  περιορισμό.   Ο πολιτισμός  μας  είναι  φούσκα,  ψεύτικος,  γιατί  μας  κατακερματίζει,  μας  τεμαχίζει  σαν  οντότητες  και  χάνουμε  την  δύναμή  μας  που  βρίσκεται  στην  ολότητα αυτής  της  οντότητας.  Πως  θα  μαζέψουμε  τα  κομμάτια  μας  να    συναρμολογήσουμε  την  ολότητα  μας, να  διαχειριστούμε   τις  αδυναμίες  μας,  για  να  πορευτούμε  με  σεβασμό  και  αγάπη  που  είναι  όλων  μας  το  τελικό  ζητούμενο;  Πολιτική  λύση  δεν  βλέπω  με  την  έννοια  να  αναθέσει  ξανά  ο  καθένας  μας  σε  κάποιον  αρχηγό  να  κάνει  αυτός  την  δουλειά  για  λογαριασμό  μας.  Χρειάζεται  εσωτερική    δουλειά  από  τον  καθένα  μας  για προσωπική  ευθύνη.  Χρειαζόμαστε  το  ανέφικτο  από  τον  εαυτό  μας  και  όχι  το  εφικτό  της  πολιτικής.
Ένας  φίλος  μου,  ο  Άκης,  μεγάλωσε  ορφανός  με  τους  παππούδες  του  σε  ένα  χαμηλό  σπιτάκι  με  κεραμίδια  στον  Πειραιά.  Πριν  7  χρόνια  πέθαναν  οι  παππούδες  και  του  έμεινε  το  φωτεινό  γωνιακό  σπίτι  όπου  ζει  ζωγραφίζοντας.  Οι  εργολάβοι  όμως  που  ήθελαν  το  οικόπεδο  για  να  χτίσουν  εκεί  πολυκατοικία,  όταν  είδαν  ότι  δεν  τους  το  πουλάει,  ζήτησαν  ενισχύσεις  από  τους  "κουμπάρους"  τους  πολιτικούς  όλων  των  κομμάτων τους  οποίους  ενισχύουν  οικονομικά  από  τα  υπερκέρδη  αυτής  της  δουλειάς.   Οι  πολιτικοί  με  την  σειρά  τους είχαν  την  βοήθεια  των  δικών  τους  "κουμπάρων" στον  κόσμο  της  περιοχής,  τους  οποίους  είχαν  διορίσει ή  στηρίξει  με  όποιον  τρόπο. Με  την  βοήθειά  τους  απομονώθηκε  ο  Άκης  από  φίλους  και  δουλειά.  Είναι  μοναδικός  ζωγράφος  και  καλό  παιδί.  Δεν  θέλει  να  πουλήσει  το  σπίτι  που  μεγάλωσε  και  τον  εμπνέει  το  φως  του  που  το  λούζει.  Αν  δεν  είχε  το  εμπάργκο  στη  δουλειά  του  πολύ  σύντομα  θα  είχε  στη  θέση  του  σπιτιού  του  μια  γκαλερί  για  τα  έργα  του  και  πάνω ένα  σπίτι  να  μένει.  Οι  "κουμπαριές"  όμως  των  εργολάβων  με  τους  πολιτικούς, και  των  πολιτικών  με  τον  κόσμο,  τον  υποχρέωσαν  να  κόψει  το  ρεύμα  και  να  τρώει  στα  συσσίτια.  Πολύ  φοβάμαι  ότι  μπορεί  και  να  τον  σκοτώσουν  για  να  βγάλουν  από  την  μέση  το  εμπόδιο.  Αυτό,  αν  δεν  του  πάρουν το  σπίτι  οι  "κουμπάροι  τους"  οι  πολιτικοί  με  τα  χαράτσια,  όπως  θα  πάρουν  τα  σπίτια  όλων  μας  αν  τους  ξαναεμπιστευτούμε.    Μας  παίρνουν  τα  όνειρά  μας,  την  ζωή  μας,  αλλά  το  αξίζουμε:  Πληρώνουμε  για  τις  "αμαρτίες"  μας. 
Θέλω  την  γνώμη  σας  για  τις  "κουμπαριές".  Γράψτε  μου.
Πατήστε  πάνω  δεξιά,  ή  κάτω  να  δείτε  και  τις  άλλες  δημοσιεύσεις  μου σχετικά με το  "Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ".
Μαρία Ζωγράφου
mariaart.art12@gmail.com 


Σε όσους αρέσει η  δημοσίευση πατήστε απο κάτω το κουμπάκι "Μου αρέσει"

Πολλοί με ρωτάτε τον τρόπο που γίνεται κανείς μέλος εδώ στο μπλοκ. Πηγαίνετε δεξιά κάτω από την φωτο μου που λέει «Γίνετε μέλη» Πατήστε πάνω και γράφεστε. Είναι πολύ εύκολο και πολύ ενισχυτικό για μένα ψυχολογικά και μόνο αφού δεν έχω διαφημίσεις για άλλο κέρδος. 

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ" ΚΑΙ "ΓΕΝΝΗΣΗ" ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΜΑΣ

Σας παρουσιάζω έργα μου παραδοσιακής τεχνοτροπίας με θέμα "Ευαγγελισμός και Γέννηση".


"Ευαγγελισμός της Θεοτόκου"




"Η  γέννηση"

"Άγγελοι"

"Η φυγή στην Αίγυπτο"

"Η  φυγή στην  Αίγυπτο"

"Η γέννηση"

"Η φυγή στην  Αίγυπτο"

"Η  γέννηση"
"Η  γέννηση"

"Τρίπτυχο: Ευαγγελισμός, Παναγία ένθρονη και Η  γέννηση

"Η γέννηση"
ΜΑΡΙΑ  ΖΩΓΡΑΦΟΥ
mariaart.art12@gmail.com
Οι φωτογραφίες θα μπορούσαν να είναι καλύτερες αν ήμουν φωτογράφος.


Σε όσους αρέσει η  δημοσίευση πατήστε απο κάτω το κουμπάκι "Μου αρέσει"

Πολλοί με ρωτάτε τον τρόπο που γίνεται κανείς μέλος εδώ στο μπλοκ. Πηγαίνετε δεξιά κάτω από την φωτο μου που λέει «Γίνετε μέλη» Πατήστε πάνω και γράφεστε. Είναι πολύ εύκολο και πολύ ενισχυτικό για μένα ψυχολογικά και μόνο αφού δεν έχω διαφημίσεις για άλλο κέρδος. 




Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΤΕΧΝΗ




Συνέχεια  της  προηγούμενης  δημοσίευσης  με  τίτλο  " Η εξέλιξη στα πορτρέτα κλασικής περιόδου, ελληνιστικής, ρωμαϊκής, Φαγιούμ και Βυζαντινά".  Για να τη διαβάσετε πατήστε πάνω εδώ 

Οι καλλιτέχνες αρχικά χρησιμοποιούσαν τις αφηγηματικές μεθόδους που υπήρχαν στην ρωμαϊκή εποχή. Με τον καιρό  έγιναν  όλο  και  πιο λιτές  και  εστιάστηκαν στα πολύ αναγκαία.  Στην ελληνιστική εποχή  όπως  είδαμε,  ο ζωγράφος φιλοτεχνούσε ζωηρές και δραματικές σκηνές με πολύ ελεύθερη γραφή, σχεδόν εξπρεσιονιστική. Στην  ανατολική  εκκλησία  που  μας  αφορά  εδώ, ο ζωγράφος είχε επιλέξει κυρίως την μέθοδο του ψηφιδωτού. Οι σκηνές μοιάζουν σαν ιερές τελετές.   Αρχικά  οι  εικόνες  έμοιαζαν  άκαμπτες και αυστηρές,  χωρίς  την ελευθερία της ελληνιστικής τέχνης, αλλά είχαν  κάποια  σημαντικά στοιχεία της : Ο ζωγράφος ήξερε πολύ καλά πώς να συνδυάσει τις ψηφίδες ώστε να έχει ποικιλία αποχρώσεων, ήξερε να χειρίζεται τις πτυχές του ρούχου πολύ επιδέξια και σε κάποια έργα που υπήρχαν στο πάτωμα, πετύχαινε την βράχυνση με τις σκιές.   …… Στους  πρώτους  χριστιανικούς  χρόνους  η  εκκλησία  του  Χριστού  ήταν   ενιαία.  Μετά  ήρθαν  τα σχίσματα  αρχίζοντας  από  αυτό  της  ανατολικής  ορθόδοξης και  δυτικής  καθολικής.  Όλοι  λοιπόν   οι πρώτοι χριστιανοί ήθελαν   να  μην  υπάρχουν αγάλματα στην οικία του Θεού γιατί αυτό παρέπεμπε στην  παλιά  θρησκεία  την   ειδωλολατρία. Τις  ζωγραφικές παραστάσεις όμως  που  ήταν αφηγηματικές  των  ιστοριών  της  αγίας  γραφής τις έβλεπαν σαν ένα τρόπο διδαχής του απλού κόσμου. Ιδιαίτερα του αγράμματου. Η  ζωγραφική υποστηρίχτηκε από την εξουσία  και  αυτό έχει μεγάλη αξία για αυτή την τέχνη.
Το ζητούμενο  ήταν  η απλότητα, η σαφήνεια. Θυμίζουν τις αντιλήψεις της αιγυπτιακής τέχνης. Η διαφορά εδώ  είναι ότι δεν υπάρχει η απλότητα των μορφών όπως τότε, αλλά μια μορφή εξελιγμένη μέσα από τον επηρεασμό της ελληνιστικής τέχνης.  Όσον αφορά την φύση, παραμερίστηκε μετά το 5ο αιώνα. 

Η τέχνη στην Εκκλησία έπαιξε τον  ρόλο  της  στην ιστορία της Ευρώπης.  Αυτή  σηματοδότησε  τον  χωρισμό  των  δύο  εκκλησιών,  όταν  το  ελληνόφωνο ανατολικό Βυζάντιο (Κωνσταντινούπολη)      αρνήθηκε να αναγνωρίσει το πρωτείο του πάπα  όπου  υποστήριζε  τα  αγάλματα  τα  οποία  όμως  παρέπεμπαν  στον  ειδωλολατρισμό.
Έπειτα έχουμε την περίοδο της Εικονομαχίας, όπου για έναν αιώνα επικράτησαν οι Εικονομάχοι και κατάστρεψαν πολλές εικόνες πιστεύοντας ότι αποτελούσαν  ειδωλολατρικά κατασκευάσματα. Τα θέματα πια είναι διακοσμητικά (απεικόνιση ζώων, πτηνών, γεωμετρικών μορφών και σταυρών).   Όταν αυτό άλλαξε και επέστρεψαν οι εικόνες, με την νίκη των εικονολατρών, άλλαξε και η αντιμετώπιση τους. Οι εικόνες δεν χρησιμεύουν απλά για διδαχτικούς σκοπούς. Τις έβλεπαν σαν μια μυστηριώδη αντανάκλαση του μεταφυσικού- πνευματικού κόσμου. Έτσι ο ζωγράφος περιορίστηκε στην τήρηση της παράδοσης σχεδόν σαν τους αρχαίους Αιγύπτιους καλλιτέχνες.  Με αυτό τον τρόπο όμως η Βυζαντινή εκκλησία διέσωσε την ελληνιστική τέχνη ως προς τα πρόσωπα, τις χειρονομίες τους και τις πτυχές των ρούχων!
Στην υστεροβυζαντινή περίοδο οι εικόνες εμπλουτίζονται σιγά -σιγά με θέματα από την παιδική ηλικία και τα πάθη του Χριστού και τη ζωή της Παναγίας. Εμφανίζονται πιο έντονα φυσιοκρατικά στοιχεία και πολλοί καλλιτέχνες επιδιώκουν με τον καιρό μία πιο υποκειμενική απόδοση των παραδοσιακών θεμάτων. Αποτέλεσμα: τονίζουν τις εκφράσεις των προσώπων και οι κινήσεις των μορφών. Η φορητή εικόνα φτάνει στο απόγειο της. Από την Δυναστεία των Παλαιολόγων (ξεκινά το 1259)  η αλληλεπίδραση μεταξύ βυζαντινών και Ιταλών καλλιτεχνών είναι σε έξαρση.

 Βυζάντιο: χρονικά ξεκινά από τα εγκαίνια της Κωνσταντινούπολης στις  11-5-330 ως την άλωση από τους Οθωμανούς Τούρκους, στις 29-5-1453. Τα όριά της άλλαξαν πολλές φορές.
Η βυζαντινή τεχνοτροπία χαρακτηρίζεται από την  αρμονία, την εσωτερικότητα, τον συμβολισμό, την υποβολή της θρησκευτικής συγκίνησης.
Στο Βυζάντιο η τέχνη χωρίζεται σε  περιόδους.
1) Παλαιοχριστιανική εποχή (330-630)
2) Πρωτοβυζαντινή εποχή (630-843) όπου σηματοδότησε το τέλος της υστερορωμαϊκής παράδοσης. Από το 610-726 συνύπαρχουν συχνά η κλασικιστική έκφραση της τέχνης με την όλο και πιο έντονη εμφάνισης μιας αφαιρετικής τεχνοτροπίας, που αποδίδει υπερβατικό χαρακτήρα στην βυζαντινής τέχνη. Ένα καλό παράδειγμα είναι ο ναός του Αγίου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη με ψηφιδωτές αναθηματικές παραστάσεις.
3) Μεσοβυζαντινή εποχή (843-1204)
4) Τελευταία εποχή (1204-1453)
5) Μεταβυζαντινή εποχή (1453-1800)
Η διάσπαση της βυζαντινής αυτοκρατορίας μετά την 4η Σταυροφορία το 1204 είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία νέων κέντρων για να  αναπτυχθούν οι τέχνες. Η Κωνσταντινούπολη που ήταν το  καλλιτεχνικό  κέντρο της αυτοκρατορίας, κατακτιέται από τους Λατίνους και χάνεται  η ενότητα στη ζωγραφική. Τα κύρια χαρακτηριστικά της ζωγραφικής   είναι η  αρμονία, η μνημειακή κλίμακα των μορφών, περισσότερη απόδοση του περιβάλλοντος  χώρου και  ψυχογραφική διάθεση. Έτσι εξελίσσονται νέες τάσεις στο  τέλος του 12ου αιώνα. Το 1261 Η Κωσταντινούπολη ανακαταλαμβάνεται και χαρακτηρίζεται από την αναβίωση κλασικών προτύπων. Αυτό θα φτάσει στο απόγειο της δίνοντας  έμφαση στην απόδοση του όγκου, της μορφής και των ενδυμάτων. Αυτή είναι και η απήχηση της στις επαρχιακές και στις λατινοκρατούμενες περιοχές της βυζαντινής αυτοκρατορίας.
                                                        
                                                                  ΠΡΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗ   ΠΕΡΙΟΔΟ
"Οι 3 παίδες στην κάμινο" 3ος αιών.  Βρίσκεται στην κατακόμβη της Ρώμης

"Το θαύμα των άρτων και ιχθύων" ψηφιδωτό 520 μΧ

"Η Παναγία και το βρέφος" 1280 μ. Χ.

Βυζαντινός εικονομάχος ασβεστώνει εικόνα του Χριστού  900 μ.Χ.

Ιουστινιανός με αξιωματούχο λεπτομέρεια ψηφιδωτού στη Ραβένα  547 μ.Χ

διακόσμηση με άμπελο

Ψηφιδωτό με τον Αγ. Δημήτριο και άγγελο (πρωτοβυζαντινή) στον Αγ. Δημήτριο Θεσσαλονίκης

παγόνι λεπτομέρεια ψηφιδωτό θόλου στον Αγ. Γεώργιο Θεσσαλονίκης

"Παναγία Νικοποιός" 7ος αιών. στη Μονή της Παναγίας  Δροσιανής στην Νάξο

"Αγ. Βασιλίσκος" ψηφιδωτό Αγ. Γεωργίου Θεσσαλονίκης



----------------------------------------------------------

ΦΩΤΟ ΜΕ  ΜΕΣΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗ  ΠΕΡΙΟΔΟ

"Οι  3  Ιεράρχες"  μικρογραφία σε χειρόγραφο 11 αιων. Μονή Αγ. Διονυσίου Αγ. Όρους

"Νιπτήρας" λεπτομέρεια ψηφιδωτού στην Νέα μονή Χίου.
 Ένα από τα λαμπρότερα δείγματα της εποχής!

"Ευαγγελιστής  Ιωάννης" μικρογραφία χειρόγραφου 10 αιων.
Αγ. Όρος  στην μονή Σταυρονικήτα
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
                                                        ΦΩΤΟ  ΥΣΤΕΡΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ  ΠΕΡΙΟΔΟΥ



"Παναγία ένθρονη"  Τοιχογραφία του Εμ. Πανσέληνου στο Αγ. Όρος  1290

"Προδοσία" τμήμα τοιχογραφίας  στον Αγ. Νικόλαο Θεσσαλονίκης

"Εισόδια  Θεοτόκου"  Μονή της Χώρας  

"Το ταξίδι των μάγων" Επεισόδιο από την γέννηση του Χριστού
Η  Παναγία μικρή με τους γονείς της
Μονή της Χώρας

"Χριστός Παντοκράτορας"  στον τρούλο της εκκλησίας
Μονή Παμμακάριστου 

Δείτε επίσης τα βίντεο:  ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ
<iframe src="http://player.vimeo.com/video/31681795?title=0&amp;byline=0&amp;color=AAC880" width="400" height="300" frameborder="0" webkitAllowFullScreen mozallowfullscreen allowFullScreen></iframe>
και  ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ
και  ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ




Μαρία  Ζωγράφου Ουζούνογλου


.
Σε όσους αρέσει η  δημοσίευση πατήστε απο κάτω το κουμπάκι "Μου αρέσει"

Πολλοί με ρωτάτε τον τρόπο που γίνεται κανείς μέλος εδώ στο μπλοκ. Πηγαίνετε δεξιά κάτω από την φωτο μου που λέει «Γίνετε μέλη» Πατήστε πάνω και γράφεστε. Είναι πολύ εύκολο και πολύ ενισχυτικό για μένα ψυχολογικά και μόνο αφού δεν έχω διαφημίσεις για άλλο κέρδος.

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

ΠΕΡΙ ΑΔΙΚΙΑΣ - ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ


Από  μια  φίλη  και  συνάδελφο  άκουσα  την  εξής   ιστορία:
"Πριν  μερικά  χρόνια  γνώρισα  μια  καταπληκτική  κοπέλα,  λίγο  μετά  τα  25  της.  Την  Φανή. Έχει  όλες  τις  χάρες  του  κόσμου.  Όμορφη,  έξυπνη,  γλυκιά,  αποφασιστική,  οργανωτική,  δυναμική.  Η  στάση  της  έδειχνε  ακεραιότητα  χαρακτήρα.  Να  μπορεί  να  διεκδικεί  τους  μικρότερους  ηθικούς  συμβιβασμούς  στην  ζωή  της.   Μόλις  είχε  τελειώσει  οικονομικές  σπουδές  στην  Αθήνα  και  επέστρεψε στο  νησάκι  της,  στην  ταλαίπωρη  μάνα  της  η  οποία  είχε  να  στηρίξει  άλλα  3  παιδιά  πλάι  σε  έναν  δύσκολο  άντρα.  Εκεί  την  βρήκε  ο  Γιώργος,  ένα  παιδί  της  παρέας     και  την  ερωτεύτηκε.   Ο  Γιώργος  είναι  και  αυτός  ωραίο  παιδί,  λίγο  μεγαλύτερος  της,  Πειραιώτης,  καπετάνιος  και  μοναχοπαίδι.  Την  κατάκτησε  με  πολύ  μεγάλο  κόπο,  αφού  της  υποσχέθηκε  απόλυτο  σεβασμό,  στήριξη,    αφοσίωση  και  αγάπη.  Η  Φανή  ήρθε  ξανά  στον  Πειραιά  όπου  νοίκιασαν  ένα     όμορφο  διαμέρισμα  να μείνουν. Μετά  από    λίγο,  ο  Γιώργος   ταξίδεψε  και  η  Φανή  έψαχνε  για  δουλειά  να  αξιοποιήσει    τις  σπουδές  της  και  τον  δυναμικό  του  χαρακτήρα  της.  Όμως  μέσα  σε  ένα  καθεστώς  μνημονίων  και  οικονομικής  ύφεσης  ήταν  φυσικό  να  απογοητεύεται  καθημερινά.  Με  τον  Γιώργο  μιλούσαν  στο  τηλέφωνο.  Την  βεβαίωνε  για  την  αγάπη  του  και  της  έλεγε  να  μην  απελπίζεται,  γιατί  τελικά  κάτι  θα  γίνει  από  δουλειά. Η Φανή είχε  να  στηρίξει  και  την  οικογένεια  της.  Στα  διάφορα  προβλήματα  τους,  κυρίως  υγείας,  όταν  χρειαζόταν  να  έρθουν  στον  Πειραιά, τους  δεχόταν  όπως  ήταν  φυσικό    στο  σπίτι  που  είχαν  νοικιάσει  με  τον  Γιώργο  και  όσο  αυτός  ταξίδευε,  αυτή  έμενε  σε  αυτό  μόνη. Για  στήριξη  και  παρηγοριά  στις  δυσκολίες  της,  η  Φανή  κατέφυγε   στην  εκκλησία  της  ενορίας  της,  όπου  πρόσφερε  και  εθελοντική  υπηρεσία. 
     Η  μάνα  του  Γιώργου,  η  κυρά – Άννα, δεν  βρήκε  καθόλου  συμφέρουσα  αυτή  την  ιστορία.  "Ποια  είναι  αυτή  που  τρώει  τα  λεφτά  του  γιου  μου  και  κάθεται  χωρίς  να  δουλεύει!  Μια  ανίκανη  είναι  που  εκμεταλλεύεται  τον  γιο  μου  και  της  νοίκιασε  σπίτι  για  να  μαζεύει  τους  δικούς  της  που  έρχονται  από  το  νησί  για  τις  τόσες  τους  ανάγκες" έλεγε  στις  φίλες  της.  Αυτά  τα λόγια  έφτασαν  στα  αυτιά  της  Φανής  και  πάγωσε  τις  σχέσεις  της  με  την  πεθερά  της,  που  ως  τότε  ήταν  τυπικά   καλές.  Περίμενε  να  επιστρέψει  από  το  ταξίδι   ο  Γιώργος  για  να  του  πει  τα  συμβάντα  και  ότι  νοιώθει  από  την  πλευρά  του  Γιώργου  να  καταπατάται  η  συμφωνία  τους  για  σεβασμό  στο  πρόσωπο  της,  οπότε δεν  μπορεί  να  μείνει   άλλο  σε  αυτή  την  σχέση.  Ήταν  μια  πολύ  μεγάλη  δοκιμασία  για  το  ζευγάρι.  Αλλά  τελικά  έδειξε  να  τα  βρήκαν  αφού  ζήτησε  συγνώμη  η  κυρά – Άννα  και  υποσχέθηκε  να  μην  το  ξανακάνει.  Όμως  η  Φανή  ήξερε  πως  η  πεθερά  της  θα  το  ξανάκανε  και  θα  την  ακολουθούσε  και  ο  γιος  της  αν  αυτή  εξακολουθούσε  να  μην   επιβεβαιώνει  τις  προσδοκίες  τους  από  αυτήν  για  κοινωνική  καταξίωση  μέσα  από μια  δουλειά  ανάλογη  των  σπουδών  της.  Η  ηθική πλευρά  του  χαρακτήρα  της  Φανής,  δεν  τους  ενδιέφερε  καθόλου.  Ή  τουλάχιστον  αν  τους  ενδιέφερε,  ήταν   δευτερεύουσα.  Η  πρώτη  και  μεγάλη  τους  ανάγκη  ήταν πρώτα  και  πάνω  απ 'όλα η  κοινωνική  καταξίωση.    Αυτό  περίμεναν  από  αυτήν.  Έπρεπε  λοιπόν  ή  να  τους  επιβεβαιώσει  ή  να  αποχωρήσει  από  την  σχέση  αυτήν  περήφανα  και  να  πάει  πίσω  στο  νησάκι  της  στα  αδιέξοδα  της  οικογένειας  της  και  της  κλειστής  κοινωνίας.   
Μόνο  ένας  τρόπος  υπήρχε  να  επιβεβαιώσει  τις  προσδοκίες  του  Γιώργου  και  της  οικογένειας  του  και  αυτός  ήταν  ανήθικος,  προδοτικός  ως  προς  την  οικογένεια  της  πεθερά  της. Θα  πρόδιδε  πρόσωπο  της  δικής  τους  οικογένειας.  Σε  αντάλλαγμα  αυτής  της  προδοσίας,  κάποιοι  θα  της  έδιναν  την  δουλειά  καριέρας  που  απαιτούσε  η  πεθερά  της  από  αυτήν.  Ο  Γιώργος  και  η  μάνα  του  ας  πλήρωναν  αυτό  το    τίμημα  για  να  συνειδητοποιήσουν  κάποια  στιγμή,  αυτό  που  αρνιόταν  με  πείσμα  να  παραδεχτούν:   Ότι    τα  πρωταρχικά  τους  ζητούμενα   από  την  ζωή  ήταν  ανήθικα  και  ας  έκαναν  τους  θρησκευόμενους.  Την  υποχρέωναν την  Φανή σε  αυτή  την  προδοσία. Θα  πλήρωναν  λοιπόν  το  τίμημα  των   δικών  τους  επιλογών.  Ήταν  σίγουρη  πως  αρχικά,  δεν  θα  αναγνώριζαν   την  προδοσία  της σαν  προδοσία.  Θα  την   αρνιόταν  στην  συνείδηση  τους  και  θα  κρατούσαν  την    χαρά  της  καταξίωσης  που  θα  έπαιρναν,  έχοντας  να δείξουν    στον  κύκλο  τους:  "Κοιτάξτε πόσο  σπουδαίοι  είμαστε αφού  μας  επέλεξε  για  οικογένεια  της  μια  τέτοια  σπουδαία  κοπέλα!!"  Η  ανάγκη  τους  για  αναπλήρωση  της  χαμένης  τους  αξίας  μέσα  τους  με  δανεική  δύναμη,  ήταν  η  μόνη  ψυχολογική    διέξοδος που  έβλεπαν.  Πρόβαλαν  τάχα  μου  μια θρησκευτική  και  ηθική  υπόσταση  του  εαυτού  τους,  αλλά  αυτό  ήταν  το  τελευταίο  αναγκαίο  καταφύγιο  για  αναπλήρωση  της  υποτιμημένης  τους  υπόληψης  που  ένοιωθαν.  Και  αυτό,  μόνο για  όσο  δεν  υπήρχε  γι 'αυτούς  περιθώριο για  αναπλήρωση  μέσω    κοινωνικής  καταξίωσης.  Θα  τους  έδινε  λοιπόν  αυτό  που  ήθελαν  με  σκοπό  να  τους  ξεμπροστιάσει  στην  συνείδηση  τους. 
Ο  αδερφός  της  Άννας (της  πεθεράς της  Φανής),  ο  Μανώλης,  είχε  δυνατούς  εχθρούς,  επιχειρηματίες  οι  οποίοι   με  την στήριξη    πολιτικών   δυνάμεων   ήθελαν  να  του  πάρουν  μια    καλή  περιουσία  που  είχαν  στην  παραλία  ενός  νησιού,  για  τουριστικές  επενδύσεις.  Επρόκειτο  για  το  σπίτι,  το  κτήμα  της  γυναίκας    του  της  Έλλης. Τους  κόπους  και  τα  όνειρα  της  πατρικής  της   οικογένειας,  την οικογενειακή   της  ιστορίας.  Τα  όνειρα  και  τους  κόπους  μιας  ζωής  και  του  ίδιου  του  Μανώλη  μέσα στα  35  χρόνια  γάμου  που  είχε.  Και επίσης  τα  όνειρα  της  κόρης  του  για  δική  της  αξιοποίηση  της  περιουσίας  αυτής.  Αυτοί  οι  επιχειρηματίες,  με  την  βοήθεια  της  πολιτικής  εξουσίας  εξαγόρασαν  την πατρική  οικογένεια    της  Έλλης  και  την  έβαλαν  εναντίον  της,  "αξιοποιώντας"  τις  αδύνατες  πλευρές  των  χαρακτήρων  τους,  που  ήταν  παρόμοιες  με  της  οικογένειας  της  Άννας.  Το  ίδιο  είχαν  κάνει  και  με  τους  φίλους  της  οικογένειας  της  Έλλης  και  του  Μανώλη.  Οι  πρακτικές  ανάγκες  συγγενών  και  φίλων  που  μπορούσαν  να  ικανοποιηθούν  στο  απέναντι  στρατόπεδο  με  τους  επιχειρηματίες,   αλλά  περισσότερο  ακόμη    το  αίσθημα  κατωτερότητας  και  ανωτερότητας ( που  είναι  οι 2  όψεις  του  ίδιου  νομίσματος)  κατάφεραν  με  εξαγορά  να  απομονώσουν αρκετά  την  Έλλη,   για  να  την  υποχρεώσουν  να  τους  παραδώσει  την  περιουσία  της.  Με  την  πατρική  οικογένεια  του  Μανώλη  δεν  το  είχαν  καταφέρει  ακόμη  αν  και  το  επιχειρούσαν  επίμονα.   Οι  φίλοι  της  αδερφής  του  της  Άννας  που  ήταν  πρωτίστως  φίλοι  των    τοπικών  βουλευτών  της  περιοχής  της  στον  Πειραιά,  την  έβαζαν  εναντίον  της  Έλλης  της  γυναίκας,  του  αδερφού  της  και  της  κόρης  τους. Για  πάρα  πολύ  καιρό  η  Έλλη  με  την  κόρη  της  την  Νίκη,  κατάφερναν  να  προσπερνούν  τις  καλυμμένες επιθέσεις  της  Άννας,  του  άντρα  της  και  του  γιου  της  του  Γιώργου,  "να  δίνουν  τόπο  στην  οργή"  και  να  κρατούν  μια  επαφή  μέσα  από  δύσκολες  ισορροπίες.  
Οι  επιχειρηματίες  αυτοί,  μέσα  από  τα  ίδια  και  άλλα  κανάλια  διασύνδεσης  που εφεύραν, είχαν  προσεγγίσει  και  το  νέο  ζευγάρι,  την  Φανή  και  τον  Γιώργο.  Πρόσφεραν  καλή  δουλειά  καριέρας  στην  Φανή  και  γενικότερη  στήριξη  του  ζευγαριού  στην  ζωή  τους  με  ανταλλάγματα  να   κάνουν  στην  οικογένεια  του  Μανώλη  μια  τέτοιου είδους   επίθεση,  όπου  θα   ήταν  δυσδιάκριτη  για  τα  μάτια  του  Μανώλη  και  θα   την  αναγνώριζαν  μόνο  η  Έλλη  με  την  κόρη  της.  Αυτό  θα  μπορούσε  να  φέρει  ρήξη  στις  μεταξύ  τους  σχέσεις  και  ο  Μανώλης  να   αμφισβητούσε  την  γυναίκα  του  και  την  κόρη  του  και  να  απέσυρε  την  στήριξη  του  σε  αυτές.  Σε  τέτοια  περίπτωση θα  είχαν  καταφέρει  πολύ  δυνατό  χτύπημα  στην  Έλλη.  Αλλά  και  τον  Μανώλη  να  μην  κατάφερναν  να  επηρεάσουν    εναντίον  της  Έλλης,  θα  είχαν  καταφέρει  να  αποκόψουν όλη  την  οικογένεια  του  Μανώλη  από  την  οικογένεια  της  αδερφής  του.  Να   τους αφαιρέσουν  και  το  τελευταίο  ανθρώπινο  στήριγμα.
Αρχικά, η  Φανή  άκουσε αυτό  το  σχέδιο από  τον  Γιώργο  στην  αρχή  της  γνωριμίας  τους,  αλλά  το  απέρριψε  αμέσως  σαν  πολύ  ανήθικο.  Άρχισε  να  το  ξανασκέφτεται  όταν   ο  Γιώργος  ταξίδεψε,  η  ίδια  απελπίστηκε  ότι  θα  μπορούσε  να  βρει  δουλειά  και  από  πάνω  δέχτηκε  και  την  βάναυση  επίθεση  της  πεθεράς  της.  Δεν  θα  έφταιγε  αυτή  για  την  επίθεση  που  θα  έκανε  στον θείο  Μανώλη. Δική  του  ήταν  η τόσο  ανταγωνιστική  αδερφή,   που ήθελε την  νύφη  της  οπωσδήποτε  σπουδαία  για  να  αντισταθμίσει  με  δανεισμένη  δύναμη  ένα  πολύ  μεγάλο  αίσθημα  μειονεξίας  που  ένοιωθε. Η  Φανή  απλά  θα   έκανε  το  χατίρι  της  πεθεράς  της,   να  γίνει  η  κοινωνικά  καταξιωμένη  νύφη  που  χρειάζεται.   Αν  αυτό  περνούσε  μέσα  από  ανήθικο  μονόδρομο  σε  βάρος  του  αδερφού  της,  αυτό  αφορούσε  μόνο  την  πεθερά  της. Η  πεθερά  της,  θα πλήρωνε  το  τίμημα  των  επιλογών  της  σε  βάρος  του  αδερφού  της.  Σε  αυτή  θα  χρέωνε  η  Φανή  την  προδοσία  που  θα  έκανε  στον  θείο  Μανώλη.   Αν  ο  Μανώλης  ήταν  δικός  της  συγγενής  ή  φίλος,   μάλλον δεν  θα  την  έκανε  την  προδοσία  γιατί  δεν  ήταν  μέσα  στις  αρχές  της.  Για  τον  θείο  του  Γιώργου  όμως  ευθύνεται  ο  Γιώργος  με  την  μάνα  του,  οι  οποίοι  δεν  νοιάζονταν  καθόλου  να  τον θυσιάσουν  για  τις  φιλοδοξίες  τους.  Ο  θείος  Μανώλης  θα  πλήρωνε  την  μειονεξία  της  αδερφής  του.
Όλα  έγιναν   με  το  σχέδιο  των  επιχειρηματιών. Ευτυχώς  όμως  για  τον  Μανώλη,  κατάλαβε  εύκολα  την   επίθεση  που  γινόταν  στην  οικογένεια  του  από  την   Φανή και   από  που  προέρχονταν  και  στήριξε  την  γυναίκα  του  και  την  περιουσία  τους.  Έχασε  όμως  την  αδερφή  του,  γιατί  όπως  ήταν  αναμενόμενο  η  Άννα  υποστήριξε  την  απόφαση  της  νύφης  της  να  πάρει  την  δουλειά  που  της  έδιναν  οι  εχθροί  του  αδερφού  της,  και  ας   έχανε  τον  αδερφό  της,  μια  και   προσχωρούσε  στο  αντίθετο  στρατόπεδο.     Η  Φανή  τώρα  είναι  πια  παρουσιάστρια  στην  τηλεόραση. Στερέωσε   τον  θαυμασμό  και  τον  σεβασμό  του  Γιώργου  και  της  πεθεράς  της  και  ετοιμάζει  τον  γάμο  της…»
Όπως είπα και στην αρχή, άκουσα  αυτήν  την  ιστορία  από  μια  φίλη  και   συνάδελφο,   σε  μια  συζήτηση  που  είχαμε   για  το  ποιες  ανάγκες  ορίζουν  τις  ανθρώπινες  σχέσεις  και  χτίζουν  τον  κοινωνικό  ιστό. 
  Ο  Μανώλης  με  την  Έλλη  και  την  Νίκη  δεν  έχασαν  την  πίστη  τους  στον  δίκαιο  αγώνα  τους  για  το  σπίτι  τους  και  την  περιουσία  τους  στο  νησί  και  πληρώνουν  κάθε  τίμημα  και  πρώτο  την  κοινωνική  απομόνωση.    Ξέρουν  πως,  είναι  πολύ  δύσκολο  της  Νίκης να  της  δώσει  κάποιος  δουλειά,  γιατί  ο  καθένας   κινείται   στις  συνεργασίες,  στις  δουλειές  και  γενικότερα  στην  ζωή,  περισσότερο  για  να  καλύψει  το  αίσθημα  κατωτερότητας – ανωτερότητας  (και  λιγότερο  για  τις  πρακτικές  και  οικονομικές  του  ανάγκες) με  εξωτερική  δανεική  δύναμη.  Αυτή  τη  δύναμη  την  βρίσκουν  στην  απέναντι  πλευρά  από  την  Νίκη,  στους  συγκεκριμένους  επιχειρηματίες  που  την  πολεμούν. Μια  δύναμη  που  οι  επιχειρηματίες  την  έχουν  συσσωρεύσει  χτίζοντας  στις αδύναμες,  τις  κακές  πλευρές  του  χαρακτήρα  των  άλλων  και    τις δικές  τους.       
  Το  ψυχολογικό  έλλειμμα  ορίζει  τις  διαπροσωπικές σχέσεις  και  κατ 'επέκταση   τις  συλλογικές. Σε  κάθε  ρόλο  εξουσιαστή  η  εξουσιαζόμενου  που  παίρνουμε  για  να  διασυνδεθούμε  μεταξύ  μας,  ένα  τέτοιο  εσωτερικό  μας  ψυχολογικό  έλλειμμα  υπηρετούμε  κυρίως.  Και  μετά  το  οικονομικό που  νομίζουμε ότι  είναι  το  πρώτο.    Οι  άνθρωποι  όπως  η  Νίκη  ευνοήθηκαν  από  την  ζωή   με  το  μικρότερο  ψυχολογικό  έλλειμμα  και  έχουν   το  θάρρος  να  αρνούνται  αυτές  τις  διασυνδέσεις  σε  βάρος  των  άλλων  ή  του  εαυτού  τους.  Στην  σιωπή  και  στην  μοναχικότητα  που  τους  επιβάλλεται,  έχουν  την  ευκαιρία  να  επεξεργαστούν  και  να  κατανοήσουν  σε  βάθος   τους  κανόνες  που διέπουν  τον  αλληλοσεβασμό,  αυτό   το  φωτεινό  σήμα  που  δείχνει  τον  δρόμο  στους  ταξιδευτές  της  ζωής. Η  πρώτη  επαφή  με  ανθρώπους  σαν  την  Νίκη σίγουρα  φοβίζει  γιατί  αυτοί  δεν  ελέγχονται  μέσω  της  συνενοχής!  Η εσωτερική  τους  ασφάλεια, η  πίστη  στον  εαυτό,  η  υπομονή,  η   επιμονή  και  το  κουράγιο τους  υποστηρίζουν  τον  άλλο  τρόπο  διασύνδεσης  με  τους  ανθρώπους,  έξω  από  την  ενοχή  του  πρώτου  που απαιτεί  την  συνενοχή  του  δεύτερου  για  ασφάλεια.   Ξέρω την  ιστορία  κάποιου  άντρα  που  σκότωσε  την  γυναίκα  του  γιατί  είχε  κατακτήσει  για  τον  εαυτό  της  τέτοιου   βαθμού  ακεραιότητα  στις  επαφές  της  με  τους  άλλους  που η  σύγκριση    τον  έκανε   να  ντρέπεται  για  το  δικό  του  έλλειμμα.   Ίσως  αυτός  ήταν  και  ο  λόγος  που  σκότωναν  μαρτυρικά  τους  πρώτους  χριστιανούς  και  υποβάλουν  και  σήμερα  σε  μεγάλες  δοκιμασίες  κάθε  δίκαιο  και  ακέραιο  άνθρωπο.  Πληρώνουμε  για  την  εσωτερική  ανασφάλεια  του  άλλου  ο  οποίος  ψάχνει  συνένοχους  για  να  δικαιωθεί  μέσα  από συστήματα   αρπαγής.   Αν  το  δούμε  από  την  πλευρά  του  έχει  τα  δίκια  του τα  οποία  οφείλουμε  να  τα  αναγνωρίσουμε  και  να  τα  επεξεργαστούμε,  γιατί  μόνο  μαζί  μπορούμε  να  δικαιωθούμε  μια  και  μαζί  αποτελούμε  κοινωνία.
 Η  σημερινή  απελπιστική   πολιτικοοικονομική    κατάσταση   χτίστηκε  πάνω  στο  ψυχολογικό  έλλειμμα  του  καθένα  μας.  Για  αναπλήρωση  του  αισθήματος  της  μειονεξίας  μας, οδηγηθήκαμε  στην    ένοχη  καλυμμένη  αρπαγή  που  οργανώνει  με  συνενοχή   διαπροσωπικές  συμμαχίες,   αναπτύσσεται   σε    ομάδες για να  φτάσει σε  κρατικούς     συνασπισμούς.  Εδώ  που  έχει  φτάσει  η  κατάσταση,  μπορεί  να  υπάρχει  ζωή  συνεχίζοντας  με  τον  ίδιο  συνδετικό  κοινωνικό  κρίκο,  την  συνενοχή;  Αν  μπούμε  κάτω  από  νέο  κοινωνικό  σύστημα,  χωροφύλακα,  θα  γιατρευτεί   η  μειονεξία  του  καθένα  μας  η  οποία  οργανώνει όλο  το  κακό  προς  αναπλήρωση;
Στείλτε  μου  email  με  τις  απόψεις  σας  στο  θέμα. Αν  θέλετε  μπορούν   να  δημοσιευτούν  από  εδώ,  ανώνυμα  ή  επώνυμα.    Αλλά  πρέπει  να μου  το  πείτε    μαζί  με  το  μικρό  ή  μεγαλύτερο  κείμενο  που  θα  μου  στείλετε. Αυτό  το  μλοκ μπορεί  να το  κάνουμε  μαζί  ένα  μέσον  για  μια  πιο  ουσιαστική  επικοινωνία.     Σας  ευχαριστώ  όλους  και  τον  καθένα  σας  ξεχωριστά  για  την  όποια  συμμετοχή  σας  αποφασίσατε. 
ΜΑΡΙΑ ΖΩΓΡΑΦΟΥ
mariaart.art12@gmail.com

Σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε τη σκέψη μου, μαζί μου.
Σε όσους αρέσει η  δημοσίευση πατήστε απο κάτω το κουμπάκι "Μου αρέσει"

Πολλοί με ρωτάτε τον τρόπο που γίνεται κανείς μέλος εδώ στο μπλοκ. Πηγαίνετε δεξιά κάτω από την φωτο μου που λέει «Γίνετε μέλη» Πατήστε πάνω και γράφεστε. Είναι πολύ εύκολο και πολύ ενισχυτικό για μένα ψυχολογικά και μόνο αφού δεν έχω διαφημίσεις για άλλο κέρδος. 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...